ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਲਿਆਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੂਤ, ਕਵੀ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ਪਥ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰੁਤ ਯਜ੍ਞਮृਨ੍ਧਨ੍ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਜਾ, ਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਸਾਡਾ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਓ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ਏਨਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਸੱਦੇ ਤੇ ਸਤਿ ਹੋਏ, ਆ, ਅਗਨਿ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਕੁਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ। ਇਹ ਚੌੜਾ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵਿਅਪਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁਲ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ। ਵੱਡੀਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਣ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ਉਪਾਕੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ। ਵੱਡੀਆਂ, ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮੇਤ੍ਵਿਡਾ ਮਨੁष੍ਵਦਿਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਃ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤਾਮ੍
ਭਾਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਸਾਡੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਵੇ; ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਚੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਰਸਵਤੀਆਂ, ਇਸ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਆ ਬੈਠਣ।
ਯ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪੈਰਪਿਂਸ਼ਦ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਤਮਦ੍ਯ ਹੋਤਰਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਿਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਆਉਂ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ—ਅੱਜ, ਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਣ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਉਪਾਵਸृਜ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ
ਵਨਸਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਹ ਕਰ; ਦੇਵੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਵੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਮਿਮੀਤ ਯਜ੍ਞਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਗਾਃ । ਅਸ੍ਯ ਹੋਤੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯृਤਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮਿਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸਚੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
5.13 ਦਦਿਰ੍ਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰੁਣੋ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵਚੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨਿ ਰਿਣਾਮਿ ਤੇ ਵਿषਮ੍ । ਖਾਤਮਖਾਤਮੁਤ ਸਕ੍ਤਮਗ੍ਰਭਮਿਰੇਵ ਧਨ੍ਵਨ੍ ਨਿ ਜਜਾਸ ਤੇ ਵਿषਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਵਰਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਹੇ ਖੋਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖੋਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਤੇ ਅਪੋਦਕਂ ਵਿषਂ ਤਤ੍ਤ ਏਤਾਸ੍ਵਗ੍ਰਭਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਮੁਤ੍ਤਮਂ ਰਸਮੁਤਾਵਮਂ ਭਿਯਸਾ ਨੇਸ਼ਦਾਦੁ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਜੋ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਰਸ ਫੜ ਲਿਆ; ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਵृषਾ ਮੇ ਰਵੋ ਨਭਸਾ ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਰੁਗ੍ਰੇਣ ਤੇ ਵਚਸਾ ਬਾਧ ਆਦੁ ਤੇ । ਅਹਂ ਤਮਸ੍ਯ ਨृਭਿਰਗ੍ਰਭਂ ਰਸਂ ਤਮਸ ਇਵ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਦੇਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਮੇਰੀ ਗੂੰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰਸ ਫੜ ਲਿਆ; ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੂਰਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਨ੍ਮਿ ਵਿषੇਣ ਹਨ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿषਮ੍ । ਅਹੇ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਮਾ ਜੀਵੀਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਭ੍ਯੇਤੁ ਤ੍ਵਾ ਵਿषਮ੍
ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ; ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ। ਓ ਸੱਪ, ਮਰ ਜਾ, ਜੀਉ ਨਾ; ਵਿਸ਼ ਵਾਪਸ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਕੈਰਾਤ ਪृਸ਼੍ਨ ਉਪਤृਣ੍ਯ ਬਭ੍ਰ ਆ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤਾਸਿਤਾ ਅਲੀਕਾਃ । ਮਾ ਮੇ ਸਖ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤਾਮਾਨਮਪਿ ष੍ਠਾਤਾਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤੋ ਨਿ ਵਿषੇ ਰਮਧ੍ਵਮ੍
ਕਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਭੂਰਾ, ਕਾਲਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਝੂਠੇ ਹੋ! ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਨਾ ਖੜੇ ਹੋ, ਨਾ ਬੋਲੋ; ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੋ।
ਅਸਿਤਸ੍ਯ ਤੈਮਾਤਸ੍ਯ ਬਭ੍ਰੋਰਪੋਦਕਸ੍ਯ ਚ । ਸਾਤ੍ਰਾਸਾਹਸ੍ਯਾਹਂ ਮਨ੍ਯੋਰਵ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨੋ ਵਿ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਰਥਾਮਿਵ
ਕਾਲੇ, ਭੂਰੇ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਦੇ ਜੋੜ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਲਿਗੀ ਚ ਵਿਲਿਗੀ ਚ ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ । ਵਿਦ੍ਮ ਵਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਬਨ੍ਧ੍ਵਰਸਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਥ
ਬੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ—ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?
ਉਰੁਗੂਲਾਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਜਾਤਾ ਦਾਸ੍ਯਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾ । ਪ੍ਰਤਙ੍ਕਂ ਦਦ੍ਰੁषੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਉਰੁਗੂਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਦਾਸੀ ਸਿਕਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਦ-ਖਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸ, ਉਹ ਵਿਸ਼।
ਕਰ੍ਣਾ ਸ਼੍ਵਾਵਿਤ੍ਤਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗਿਰੇਰਵਚਰਨ੍ਤਿਕਾ । ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚੇਮਾਃ ਖਨਿਤ੍ਰਿਮਾਸ੍ਤਾਸਾਮਰਸਤਮਂ ਵਿषਮ੍
ਕੰਨ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਰਸਦਾਰ ਵਿਸ਼ ਹੈ।
ਤਾਬੁਵਂ ਨ ਤਾਬੁਵਂ ਨ ਘੇਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਾਬੁਵਮ੍ । ਤਾਬੁਵੇਨਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਬੁਵ ਹੈਂ, ਤਾਬੁਵ ਨਹੀਂ, ਘੇਤ੍ਵਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਾਬੁਵ ਹੈਂ; ਤਾਬੁਵ ਨਾਲ, ਰਸ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼।
ਤਸ੍ਤੁਵਂ ਨ ਤਸ੍ਤੁਵਂ ਨ ਘੇਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਸ੍ਤੁਵਮ੍ । ਤਸ੍ਤੁਵੇਨਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਤੂੰ ਤਸਤੁਵ ਹੈਂ, ਤਸਤੁਵ ਨਹੀਂ, ਘੇਤ੍ਵਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਸਤੁਵ ਹੈਂ; ਤਸਤੁਵ ਨਾਲ, ਰਸ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸੂਕਰਸ੍ਤ੍ਵਾਖਨਨ੍ ਨਸਾ । ਦਿਪ੍ਸੌषਧੇ ਤ੍ਵਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਮਵ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਜਹਿ
ਗਿੱਧ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਸੂਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦ ਲਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਔਸ਼ਧੀ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਵ ਜਹਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਅਵ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਜਹਿ । ਅਥੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਤਮੁ ਤ੍ਵਂ ਜਹ੍ਯੋषਧੇ
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਔਸ਼ਧੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਰਿਸ਼੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਪਰੀਸ਼ਾਸਂ ਪਰਿਕृਤ੍ਯ ਪਰਿ ਤ੍ਵਚਃ । ਕृਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਦੇਵਾ ਨਿष੍ਕਮਿਵ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਤ
ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਯ ਦੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵਾਂਗ ਅਲੱਗ ਕਰ ਦਿਓ।
ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯ ਪਰਾ ਣਯ । ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਮਾ ਆ ਧੇਹਿ ਯਥਾ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਹਨਤ੍
ਹੇ ਜਾਦੂਗਰ, ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾ; ਉਹ ਜਾਦੂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਸੇ ਰੱਖੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਪਸ ਵੱਜੇ।
ਕृਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਸ਼ਪਥਃ ਸ਼ਪਥੀਯਤੇ । ਸੁਖੋ ਰਥ ਇਵ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਕृਤ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਸਪਤ ਜਾਦੂਗਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਜਾਵਣ; ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਾਵੇ।
ਯਦਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਦਿ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਪਾਪ੍ਮਨੇ । ਤਾਮੁ ਤਸ੍ਮੈ ਨਯਾਮਸ੍ਯਸ਼੍ਵਮਿਵਾਸ਼੍ਵਾਭਿਧਾਨ੍ਯਾ
ਜੇ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨੇ ਬੁਰਾਈ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਘੋੜਾ-ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾਸਿ ਦੇਵਕृਤਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪੁਰੁषੈਃ ਕृਤਾ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਣਯਾਮਸੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਯੁਜਾ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪृਤਨਾषਾਟ੍ਪृਤਨਾਃ ਸਹਸ੍ਵ । ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਹਰਣੇਨ ਹਰਾਮਸਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਕੇ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।