ਅਸਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯਨਮਾਸ੍ਥਾਨਮਸਿਤਂ ਤਵ । ਅਸਿਕ੍ਨੀ ਅਸ੍ਯੋषਧੇ ਨਿਰਿਤੋ ਨਾਸ਼ਯਾ ਪृषਤ੍
ਤੇਰਾ ਵਸੇਰਾ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਹ ਕਾਲੀ ਹੈ; ਹੇ ਕਾਲੀ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਕੋੜ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਅਸ੍ਥਿਜਸ੍ਯ ਕਿਲਾਸਸ੍ਯ ਤਨੂਜਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਚਿ । ਦੂष੍ਯਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸ਼੍ਵੇਤਮਨੀਨਸ਼ਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤ੍ਤਮਾਸਿਥ । ਤਦਾਸੁਰੀ ਯੁਧਾ ਜਿਤਾ ਰੂਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਸੁਪਰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਤ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਦੈਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਆਸੁਰੀ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮੇਦਂ ਕਿਲਾਸਭੇषਜਮਿਦਂ ਕਿਲਾਸਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨੀਨਸ਼ਤ੍ਕਿਲਾਸਂ ਸਰੂਪਾਮਕਰਤ੍ਤ੍ਵਚਮ੍
ਦੈਵੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕੋੜ ਦੀ ਦਵਾਈ ਬਣਾਈ, ਇਹ ਕੋੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ, ਕੋੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰੂਪਾ ਨਾਮ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਰੂਪੋ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ । ਸਰੂਪਕृਤ੍ਤ੍ਵਮੋषਧੇ ਸਾ ਸਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਧਿ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਤੂੰ ਇਕਸਾਰ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਵੀ ਇਕਸਾਰ ਕਰ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਰੂਪਂਕਰਣੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਭृਤਾ । ਇਦਮੂ षੁ ਪ੍ਰ ਸਾਧਯ ਪੁਨਾ ਰੂਪਾਣਿ ਕਲ੍ਪਯ
ਸ਼ਿਆਮਾ, ਇਕਸਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗੀ; ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਏ।
ਯਦਗ੍ਨਿਰਾਪੋ ਅਦਹਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਕृਣ੍ਵਨ੍ ਧਰ੍ਮਧृਤੋ ਨਮਾਂਸਿ । ਤਤ੍ਰ ਤ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸਾੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਡੀ ਤਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਯਦ੍ਯਰ੍ਚਿਰ੍ਯਦਿ ਵਾਸਿ ਸ਼ੋਚਿਃ ਸ਼ਕਲ੍ਯੇषਿ ਯਦਿ ਵਾ ਤੇ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍ । ਹ੍ਰੂਡੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ ਹਰਿਤਸ੍ਯ ਦੇਵ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਤੂੰ ਜੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਹੈਂ ਜਾਂ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਮੂਲ, ਤੈਨੂੰ ਹਰੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਹਰੀਤ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਡੀ ਤਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਯਦਿ ਸ਼ੋਕੋ ਯਦਿ ਵਾਭਿਸ਼ੋਕੋ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਹ੍ਰੂਡੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ ਹਰਿਤਸ੍ਯ ਦੇਵ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਂ— ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹ੍ਰੂੜੁ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇਵਤਾ— ਸਾਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ੀਤਾਯ ਤਕ੍ਮਨੇ ਨਮੋ ਰੂਰਾਯ ਸ਼ੋਚਿषੇ ਕृਣੋਮਿ । ਯੋ ਅਨ੍ਯੇਦ੍ਯੁਰੁਭਯਦ੍ਯੁਰਭ੍ਯੇਤਿ ਤृਤੀਯਕਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਠੰਡੀ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਹਰ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ— ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਆਰੇऽਸਾਵਸ੍ਮਦਸ੍ਤੁ ਹੇਤਿਰ੍ਦੇਵਾਸੋ ਅਸਤ੍। ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਯਮ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਸਖਾਸਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਤਿਃ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਗਃ । ਸਵਿਤਾ ਚਿਤ੍ਰਰਾਧਾਃ
ਦਿਲਦਾਰੀ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ; ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਯੂਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਨ੍ ਮਰੁਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਸਃ । ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਥ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸੁषੂਦਤ ਮृਡਤ ਮृਡਯਾ ਨਸ੍ਤਨੂਭ੍ਯੋ । ਮਯਸ੍ਤੋਕੇਭ੍ਯਸ੍ਕृਧਿ
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵੋ।
ਅਮੂਃ ਪਾਰੇ ਪृਦਾਕ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿषਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਯਵਃ । ਤਾਸਾਂ ਜਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵਯਮਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਪਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸ੍ਯਘਾਯੋਃ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਵਿषੂਚ੍ਯੇਤੁ ਕृਨ੍ਤਤੀ ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਬਿਭ੍ਰਤੀ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾ ਮਨੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੜਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਸਫਲ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਬਹਵਃ ਸਮਸ਼ਕਨ੍ ਨਾਰ੍ਭਕਾ ਅਭਿ ਦਾਧृषੁਃ । ਵੇਣੋਰਦ੍ਗਾ ਇਵਾਭਿਤੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਹਿ ਸਕਦੇ; ਵਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ, ਅਸਫਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰ ਸ੍ਫੁਰਤਂ ਵਹਤਂ ਪृਣਤੋ ਗृਹਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਯੇਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾਜੀਤਾਮੁषਿਤਾ ਪੁਰਃ
ਚਲੋ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਓ, ਲੈ ਜਾਓ, ਘਰ ਭਰੋ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਉਣ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮੀਵਚਾਤਨਃ । ਦਹਨ੍ਨ੍ ਅਪ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਕਿਮੀਦਿਨਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ-ਜਬਾਨੀ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤਨੇ ਸਂ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ।
ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਪਨੇਨ ਯਾਘਂ ਮੂਰਮਾਦਧੇ । ਯਾ ਰਸਸ੍ਯ ਹਰਣਾਯ ਜਾਤਮਾਰੇਭੇ ਤੋਕਮਤ੍ਤੁ ਸਾ
ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਲਿਆਈ, ਜੋ ਰਸ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮੀ— ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਬੱਚਾ ਖਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰਮਤ੍ਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਤ ਨਪ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਧਾ ਮਿਥੋ ਵਿਕੇਸ਼੍ਯੋ ਵਿ ਘ੍ਨਤਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯੋ ਵਿ ਤृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਮਰਾਯ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਣ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਭਤੀਜੀ ਖਾਏ; ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਮਰ ਜਾਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਿਵਾਵृਧੇ । ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਭਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਧਯ
ਉਸ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਵਧਾ।
ਅਭਿਵृਤ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਯਾ ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ । ਅਭਿ ਪृਤਨ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਾਭਿ ਯੋ ਨੋ ਦੁਰਸ੍ਯਤਿ
ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਟ ਜਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਭਿ षੋਮੋ ਅਵੀਵृਧਤ੍। ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਭੀਵਰ੍ਤੋ ਯਥਾਸਸਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੋ ਅਭਿਭਵਃ ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਮਣਿਃ । ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਬਧ੍ਯਤਾਂ ਸਪਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭੁਵੇ
ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ।
ਉਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗਾਦੁਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਵਚਃ । ਯਥਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹੋऽਸਾਨ੍ਯਸਪਤ੍ਨਃ ਸਪਤ੍ਨਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ।
ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਵृषਾਭਿਰष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿषਾਸਹਿਃ । ਯਥਾਹਮੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਿਰਾਜਾਨਿ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਸਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇਮਮੁਤਾਦਿਤ੍ਯਾ ਜਾਗृਤ ਯੂਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ । ਮੇਮਂ ਸਨਾਭਿਰੁਤ ਵਾਨ੍ਯਨਾਭਿਰ੍ਮੇਮਂ ਪ੍ਰਾਪਤ੍ਪੌਰੁषੇਯੋ ਵਧੋ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰ; ਆਦਿਤਿਆ ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਣ। ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਨਾ ਲਿਆਉਣ।
ਯੇ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਚੇਤਸੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤੇਦਮੁਕ੍ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਵਃ ਪਰਿ ਦਦਾਮ੍ਯੇਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਜਰਸੇ ਵਹਾਥ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਓ।