ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ, ਸਭ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ-ਪਿਆਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਤ।" ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕਵਚ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡ। ਸਾਡੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਨਾ ਦੇ। ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਅਭਾਵ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ।" ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮ ਦੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਸ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੇ ਅੱਜ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਅਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਅਸਫਲਤਾ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਤੈਥੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਵੱਜਦੀ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਾਲੀ।" ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ, ਅਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਵੈਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਹੰਕਾਰਣੀ, ਸਭ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਵੈਕੰਕਟਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ। ਅੱਗੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਸੁਣਣ।" ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਸੁਣ। ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਸਹਾਇਕ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾ ਦੇਣ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ।" ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ—ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਸਹਾਇਕ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵੱਜਣ, ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਨੂੰ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇਣ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਹਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਧੱਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਬਣਾਏ, ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਨਿਰਸਾਦ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਜਾਇਆ, ਜਾਂ ਭਜਾਏਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਿਖੰਡਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬੋਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਨੀਵਾਂ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਲੋਕ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤੀਬਰ ਵੱਜ, ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸੂਰਜ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੈ, ਹਵਾ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ। ਮੈਨੂੰ ਅਸਤ੍ਰਿਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤਾਕਤ ਵਧੇ, ਬਲ ਵਧੇ, ਸਮਝ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੇ; ਪ੍ਰਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਚਰੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ—ਇਸ ਪਾਲਕ ਨੂੰ—ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਕਵਚ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਕਵਚ ਹੈਂ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇਂ।" ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੂੰ, ਅੰਦਰਲੇ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਅੱਖ, ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ? ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਿਆ? ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।