ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਔਖਧੀ 'ਕੁਸ਼੍ਠ' ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਨੇ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਸ਼੍ਠ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਔਖਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪੌਰੁਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਔਖਧੀ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਤ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਆਰ੍ਯਮਨ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਿਲਾਚੀ' ਆਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਖਧੀ ਰੁੱਖ-ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਸਪਰਸ਼-ਚਿਕਿਤਸਕ' ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਲਾਠੀ, ਤੀਰ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਇਹ ਔਖਧੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਜੀਰ, ਅਕਾਸੀਆ, ਬਰਗਦ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਸੁਭਾਗ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੋਹਣੀ, ਇਹ ਔਖਧੀ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਉਪਚਾਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਲਾਂ ਜਾਂ ਲੱਕ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਨ ਇਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸਿਲਾਚੀ' ਹੈ, ਕਾਨਿਨੀ; ਇਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਜਬਭ੍ਰੁ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਇਸ ਨੇ ਜੋੜ ਲਈ ਹੈ। ਜਦ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਹਿ ਰਹੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਵੇਨਾ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਡੂੰਘੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਅਪਹੁੰਚੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮੂਂਦੇ, ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਚੱਕਰ ਲਾ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ। ਤੂੰ ਤੇਰਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਗ੍ਰਿਹ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਾਮ ਨਾਲ। ਇਸ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸੋਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰੋ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਯਾਲੂ, ਇੱਥੇ ਆਓ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿਓ। (ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।) ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ; ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰੋ; ਸਾਡੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਵਸਾਓ। ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ—ਜਿਹੜੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅੱਖ, ਮਨ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਗ੍ਰਿਹ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ—ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ—ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕਵਚ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡ; ਸੱਜਾ ਰਸਤਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਜੋ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੈਰ ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਵੈਰ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਨਾ ਬਣੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕੀਤੀ ਨਾਸ਼ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਵੈਰ ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਰਸਵਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਐਸੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਲੱਭਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲੇ—ਯਮੁਨ ਰੰਗੀ ਸੋਮ ਵਲੋਂ। ਨਾ ਤਾ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਨਾ ਬੋਲੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਵੀ ਅੱਜ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਹੇ ਅਸਫਲਤਾ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਝਪਕਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਵੈਰ। ਤੂੰ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਵੈਰ ਦਾ ਮਨ, ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਇਰਾਦਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਸੁਭਾਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੈਕੰਕਟਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਹੁਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ; ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ; ਸਾਰੇ ਸੱਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਓ; ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ। ਇਹ ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਸਹਾਇਕ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ; ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਸਹਾਇਕ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਭੇਡ ਨੂੰ ਭੇਡੀਆ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇਣ; ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਕਵਚ ਬਣਾਏ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਗਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਔਖਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।