ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਜੋ ਗਊਆਂ, ਧਨ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਔਸ਼ਧੀ—ਕੁਸ਼ਠਾ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੁਸ਼ਠਾ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਸਭ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਯਜਮਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਬੁਖਾਰ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਕੁਸ਼ਠਾ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਕਾਬ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਨਮੀ; ਇਹ ਧਨ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੁਖਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਅਸਵੱਥਾ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਓਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰ, ਕੁਸ਼ਠਾ ਪੌਦੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲੱਭਿਆ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੌਕ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀ; ਓਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ਠਾ, ਲੱਭਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਾਹ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਪੂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨੌਕਾਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕੁਸ਼ਠਾ ਪੌਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਯਜਮਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਸ਼ਠਾ ਲੈ ਚੱਲ, ਔਸ਼ਧੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਇਲਾਜ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਜਨਮੀ, ਸੋਮ ਦੀ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖਰੀ ਔਸ਼ਧੀ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਓਥੇ ਕੁਸ਼ਠਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਾਂ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਠਾ ਨੇ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਸ਼ਧੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਇਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਆਰਯਮਨ ਇਸ ਦਾ ਦਾਦਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਲਾਚੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਹੈ। ਇਹ ਰੁੱਖ-ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਇਲਾਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਲਾਠੀ, ਤੀਰ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਵੀ ਇਹ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਅੰਜੀਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਜੀਰ, ਕੀਕਰ, ਅਤੇ ਵਡ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ—ਇਸ ਔਸ਼ਧੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ, ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਿਹੀ, ਸੁਖੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ—ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ‘ਇਲਾਜ’ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰੂਆਂਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਲੱਕ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ; ਹਵਾ ਇਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਲਾਚੀ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ, ਕਾਨਿਨੀ, ਅਜਬਭਰੂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਇਸ ਨੇ ਜੋੜੀ। ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਜਦੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਬੜ ਗਈ; ਪੰਖ ਵਾਲੀ, ਵਹਿੰਦੀ ਬਣ ਕੇ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਵੇਨਾ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਡੂੰਘੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ; ਉਹ ਹਾਜ਼ਰ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਹੁੰਚੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਨਾਲ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮੂੰਦਦੇ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਘਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਾਂ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਸਵਾਹਾ! ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾਲੂ, ਇੱਥੇ ਆਓ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। (ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।) ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ; ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਵਸਾ ਦਿਓ। ਅੱਖ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰ—ਉਹ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਚਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਲਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਖ, ਮਨ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਨੀਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਤ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ—ਸਵਾਹਾ! ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡ; ਸੱਜਾ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੈਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਵੈਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾ ਕਰੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਕੀਤੀ ਨਾਸ਼ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਵੈਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਰਸਵਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲ ਸਕਾਂ। ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲੇ—ਯਹ ਸੌਂਪੀ ਸੋਮੇ ਨੇ। ਨਾ ਤਬਾਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਨਾ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਖੋ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਅੱਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਗ, ਵੈਰ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।