ਇਸ ਰੂਪਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਹਵਾਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਆਨੰਦਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੈ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਵੇ। ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਬੱਚਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ—ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ ਘਾਹ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪਿੰਜਰਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਬੱਚਾ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ। ਸੁਵਾਹਾ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਰਾਕ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਖੁਰਾਕ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ। ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਅੱਗ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ, ਪਹਿਲੀ ਸੰਤਾਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਸੁਵਾਹਾ। ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿਲੇ, ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ। ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧ ਗਾਂ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ, ਪਹਿਲੀ ਸੰਤਾਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਸੁਵਾਹਾ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਆਦਿਤਯ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿਲੇ, ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ। ਅਸਮਾਨ ਗਾਂ ਹੈ, ਆਦਿਤਯ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ, ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ, ਪਹਿਲੀ ਸੰਤਾਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਸੁਵਾਹਾ। ਚੌਫੇਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੀਦੀ ਤਾਕਤ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ, ਵਧੀਆ ਸਨਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਸੁਵਾਹਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਲਵਾਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅੱਗ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹਟਾ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹਟਾ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਅਜੇਹੜੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਹੀ ਵਾਂਗ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ, ਉੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਬਣਾਏ; ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗਿਆ—ਉਹ ਜਿਸਨੇ ਅਉਚਾਰਿਤ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ। ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾੜਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ; ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਨਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ, ਹੇ ਕੁਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਪੁਰਾਤਨ ਸੰਧੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਸਤੀ ਤੇ ਨਾਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜੇ, ਅਜਰ; ਕਵੀ, ਸੁੱਕੀ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਜੋਤ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਵੀ, ਕਾਵਿ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਖੰਭਾ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਘੌਂਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੁਰ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਧਨ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਧ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੋਸ਼ਣ ਭਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਨਾਲ, ਤੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੋਸਤ ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਆਖੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਯਜਨਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਧਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤੂ ਹੈ। ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ, ਆਨੰਦ ਛੱਡ, ਮਧੂ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਧੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਜਬੂਤ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਕਈ ਮੌਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਂ, ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ; ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਉਸ ਮਹਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਬਹੁ-ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਫਲਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਾਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਕ; ਤੇਜ਼, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਤਪੱਸਵੀ, ਉਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਖਿਆ। ਦੋ ਭੈਣਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਰੂਪਕਥਾ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਆਦਰ, ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।