ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਓਦਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਹ ਪੱਖੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਰਹ ਸਪੋਕਾਂ ਹਨ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਓਦਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਦਾ ਦਾਤਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਿਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਘੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਹਨ—ਉਸ ਓਦਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਿਆ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਭ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਚਾਵਲ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਭਗਤੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਨ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੁਕਸਾਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਕੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੁਕਸਾਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਪੈਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਥੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ; ਜਿਵੇਂ ਕੱਤੇ ਵਿੱਚ ਬਾਘ; ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਪਨਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਚੋਰਾਂ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਿੰਡ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ੇਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ-ਪਕੜ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਥਰਵਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਕਸ਼ਯਪ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਵੀ ਇਸੀ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਦੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰ, ਅਣਸੁਣੇ ਪਾਰ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇ; ਗੁਲਗੁਲੂ, ਪੀਲਾ, ਨਲਦਯੂ, ਬਲਦ-ਬਲਮ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਮੰਦਨੀ—ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਉਥੇ ਜਾਗਣ। ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵੱਠ ਤੇ ਬਨਯਾਨ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਜਾਗਣ। ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਝੂਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਠੋਕਣ ਵਾਲੇ ਡੰਡੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਜਾਗਣ। ਇਹ, ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਈ ਹੈ—ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਸੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਸੌ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਸੌ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹੇ ਪੌਦਾ, ਹੇ ਔਸ਼ਧੀ, ਹੇਰਿਆਂ, ਦੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਗੰਧਰਵ, ਕੁੱਤੇ, ਬਾਂਦਰ, ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੁੜਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਗੰਧਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ; ਹੇ ਅਮਰ ਜੀਵੋ, ਮਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਦਿਵਯ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਸਰ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖੇਡ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਦਿਵਯ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਜਦੀ ਤੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਸਰ ਦੇ ਦਾਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਚੌਸਰ ਦੇ ਦਾਣੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਾਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤੇ; ਉਹ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ—ਉਹ ਇਹ ਧਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਜਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਸਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਲੈ ਕੇ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਡ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਨਾਲ। ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ ਬੱਛਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਕੁਝ ਤੇ ਕਈ ਨੇੜੇ ਆਉਣ—ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਬੱਛਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਵੇ। ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ ਬੱਛਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਇੱਥੇ ਘਾਹ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਾੜ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਬੱਛਾ ਬੰਨਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵਧੀਏ। ਸਵਾਹਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਗਨੀ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਗਨੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਖਾਵਣ। ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਉਸ ਦਾ ਬੱਛਾ; ਉਹ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ—ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਹਿਲਾ ਸੰਤਾਨ, ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਧਨ। ਸਵਾਹਾ। ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ abundance ਹੋਵੇ—ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਖਾਵਣ। ਅੰਤਰ ਗਾਂ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਉਸ ਦਾ ਬੱਛਾ; ਉਹ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ—ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਹਿਲਾ ਸੰਤਾਨ, ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਧਨ। ਸਵਾਹਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਦਿਤਿਆ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਬਰਾਬਰ ਤੇ abundance ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਿਆ ਲਈ ਭੋਜਨ abundance ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ abundance ਹੋਵੇ—ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਖਾਵਣ। ਆਕਾਸ਼ ਗਾਂ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆ ਉਸ ਦਾ ਬੱਛਾ; ਉਹ, ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਬੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ—ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਹਿਲਾ ਸੰਤਾਨ, ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਧਨ। ਸਵਾਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੌਦਿਆਂ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, abundance, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਦਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।