ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਈਏ, ਸਾਡੀ ਪੁਕਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਘੂਟ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਆਹੂਤੀ ਪੀਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਪ-ਤਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਤਪਤਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।” ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਇਹ ਤਪਤਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਚੌਂਕਸ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਵਿਚ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਖ ਨਾਲ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਪਿੱਠ ਹੈ, ਵਾਮਦੇਵ ਪੇਟ ਹੈ, ਓਦਨ ਦੋ ਪਾਸੇ ਹਨ; ਛੰਦਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਵਿਸ਼ੁੱਧ, ਹੱਡੀ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਰੀ ਤੱਤ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਓਦਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਖੀਰ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਪਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਉਹ ਰਥਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਓਦਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਖੀਰ ਪਕਾਈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਮਲ, ਕਵਲ, ਡੰਡ, ਗੰਢ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ। ਘਿਉ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਮਧੁ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਚਾਰ ਘੜੇ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ, ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਓਦਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਟੇ ਨਾ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਇ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਓਦਨ, ਜੋ ਯਮ ਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਪਕਾਇਆ; ਇਸ ਓਦਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਪਕਾਇਆ, ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਹੀਨੇ ਬਣੇ, ਤੀਹ ਪੱਖ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਲ ਬਣਿਆ, ਬਾਰਾਂ spokes ਵਾਲਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਅੰਤ—ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਹ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਹਨ—ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਕਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਵਿਜੈਯੋਗ ਯਜਨਾ ਦੀ ਖੀਰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਜਬੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸਖਾਣ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮੈਂ ਡਟ ਕੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਚੋਰ 'ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਦੌੜੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਬਾਘ; ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਸਿੰਘ ਅੱਗੇ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਪਨਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਅਸੁਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਅਸੁਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਖੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਛੇਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸੀ ਕਰਤਾ ਫੜ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੜੇ ਰਹਿਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਔਸ਼ਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਥਰਵਣਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਣਵਾ ਤੇ ਅਗਸਤ ਨੇ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।” ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਤੇ, ਅਣਪੱਕੇ ਪਾਰ ਉਤਾਰਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗੁਲਗੁਲੂ, ਪੀਲਾ, ਨਲਦਯੁ, ਵਾਛੀ-ਬਾਲਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਮੰਦਨੀ—ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ, ਜਾਗ ਪੈਣ। ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵਥ ਅਤੇ ਵਟ, ਵੱਡੇ ਝਾੜ, ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ, ਜਾਗ ਪੈਣ। ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਝੂਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਝੂਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਥੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ, ਜਾਗ ਪੈਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਅਗਨੀ, ਓਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਧੁਰ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ।