ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰਦੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ‘‘ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਚਲਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ — ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਰਵੋਚ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾ ਦੇਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਰਾਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੂੜ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਘਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਗਰਭ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਵਜੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ‘‘ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁਰਤਾਲ ਯੋਧੇ ਆਉਣ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਰਹੋ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣੋ, ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਆਓ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਲੂਟ ਵੰਡੋ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਓ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਓ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹੋ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਕੁਚਲੋ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਓ। ਤੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹਰੇਕ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਤੇਰੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਖਾਲੀ ਬੋਲ ਨਹੀਂ, ਸਾਡਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਗੂੰਜੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਜੈ, ਜਿੱਤੂ, ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਉਤਪੱਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ-ਧਾਰੀ, ਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ—ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰ। ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਾਰੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਿਆ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਹੋਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਉੱਤਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਦੱਸਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤਿਅਧਿਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਭੜਕਦਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਭਾਗਾ ਹਾਂ, ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਮੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਾਂ—ਕ੍ਰੋਧ, ਬਿਜਲੀ-ਧਾਰੀ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ; ਅਸੀਂ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਈਏ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੋਂ ਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋ; ਅਨੇਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਮਿੱਠੀ ਸੋਮ-ਪਾਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਪੀਈਏ। ਹੁਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: ‘‘ਹੇ ਅਗਨੀ! ਸਾਡੀਆਂ ਸੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਚੰਗੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ; ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ! ਤੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਵੀਂਏ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਚੌਪਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਤ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ ਗਿਆ: ‘‘ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ, ਪਿੱਠ ਬ੍ਰਿਹਤ, ਪੇਟ ਵਾਮਦੇਵ, ਪਾਸੇ ਓਦਨ, ਛੰਦਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਦਾ ਪਯਸ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਰੀ-ਸੁਖ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਓਦਨ ਦੀ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਖੀਰ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮ-ਪਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਓਦਨ ਦੀ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਖੀਰ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਮ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਉਹ ਰਥਵਾਨ ਬਣ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਛਾਈ ਗਈ; ਜਿਸ ਨੇ ਓਦਨ ਪਕਾਇਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੌਲ, ਕਮਲ, ਡੰਡ, ਗੁਠਲੀ ਤੇ ਜੜ੍ਹੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਖਿੜੇ ਰਹਿਣ। ਘੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਖਿੜੇ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਚਾਰ ਘੜੇ, ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ, ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਖਿੜੇ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਓਦਨ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਟੇ ਨਾ, ਆਪਣੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ; ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਦਾ ਓਦਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਪਕਾਇਆ; ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੇ ਨਾਭਿ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਪਕਾਇਆ, ਉਸ ਓਦਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।