ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦਿਵਿਆਂ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ, ਆਪਣੀ ਦਾਤਾ ਦੀ ਧਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਹਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦੂਰੀਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਿਵਤਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ।" ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਮਰਤਾ, ਹੋਮ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗਊਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ। ਮਰੁਤ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਪૃਸ਼ਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਰਸ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚੁस्ती, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ, ਘੀ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਪਤੀਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਰਜਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰੁਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਦਦ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਾਦੂਗਰ, ਜੜੀਬੂਟੀ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਯੁਤ ਗਿਰਾਓ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ, ਅਗਸਤਿ, ਜਮਦਗਨਿ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕਸ਼ਯਪ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ਼ਿਆਵਸ਼ਵ, ਵਧ੍ਰਿਆਸ਼ਵ, ਪੁਰੁਮੀਢ, ਵਿਮਦ, ਸਪਤਵਧ੍ਰਿ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਵੀਸ਼ਠਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕੁਤਸ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ, ਕਣਵ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕ, ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵਿਆ, ਗੋਤਮ ਅਤੇ ਮੁਗਦਲ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੂਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹੀ ਕੁਝ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਲਈ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਘਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਤਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਵਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੱਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ ਰਹੋ, ਸਾਡੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣੋ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਆਓ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡੋ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।