ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਦਾ ਡਰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਪਾਮਾਰਗ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਕੇਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਅਪਾਮਾਰਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਪਾਮਾਰਗ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹਰ ਓਹੋ ਚੀਜ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਉਥੇ ਉਪਚਾਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਰਸ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੋਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕਰ ਕੇ ਅਗਿਆਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਛੜੇ ਵਾਂਗ ਪਰਤ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਈ ਪੱਥਰ ਚਟਕਦੇ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਤੀਰ ਤੇ ਛਾਂ-ਰਹਿਤ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅਪਾਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਜਾਂ ਉਂਗਲੀ ਕੱਟੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇ। ਅਪਾਮਾਰਗ ਖੇਤ ਦੀਆਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਪਾਮਾਰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਬੂਟੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਣਵ ਤੇ ਨਾਰਸ਼ਦ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਅਪਾਮਾਰਗ ਪੌਦੇਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਦੇ ਸੌਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ "ਚੀਰਨ ਵਾਲਾ" ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਫਲ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਸੌਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਪੌਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੌਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ, ਦੂਰ ਨੇੜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ, ਛੇ ਪਾਸੇ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬੂਟੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੋਵੇਂ। "ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਖਾ, ਲੁਕ ਨਾ; ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ।" "ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵਿਖਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੌਦੇ।" ਤੂੰ ਕਸ਼ਿਅਪ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਨੀ ਦੀ ਵੀ; ਭੂਤ ਨੂੰ ਲੁਕਣ ਨਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨੌਕਰ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਵੀ। ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੰਘਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ—ਉਹ ਭੂਤ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੰਭਣ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਉਹ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਅਖੰਡ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਨ ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਗੁਮ ਨਹੀਂ ਹੋਦੀਆਂ, ਨਾ ਚੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਜਹਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਭੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਘਰ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾ ਦਿਓ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਤਪਾਦਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ—ਕਦੇ ਚੋਰ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਇੰਦਰ, ਇਸ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਵਧਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਾਂ।" ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ; ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੱਕਾ ਕਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇ। ਉਹ ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪਾ; ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ। ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਬਣਾਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਕੱਲੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬਾ ਜੀਵੋ; ਵੈਰੀ ਦਬੇ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।