ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਵਰੁਣ! ਤੇਰੀਆਂ ਜੋ ਫਾਂਸਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫਿਰ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ, ਪਰ ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰ-ਬੰਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਸੌ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਬਚ ਸਕੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਕੇ, ਖਾਲੀ ਥੈਲੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵਰੁਣ! ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ, ਕੋਈ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇਕ ਚੰਗੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ 'ਉਪਚਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਕੜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਹੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ! ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜੜੀਆਂ ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਜੋ ਔਰਤ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਤ ਭੰਨ ਦਿਤੀ, ਜਾਂ ਰਸ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਖਾ ਜਾਵੇ।" ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਲਾਲ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸੁਪਨੀਆਂ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਨਾਸ ਤੇ ਮਾੜੇ ਬੋਲ—all ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਬੇਉਲਾਦੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ 'ਅਪਾਮਾਰਗ' ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜੂਆ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ 'ਅਪਾਮਾਰਗ' ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਰਸ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਕਰਕੇ ਅਣਜਾਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਛੜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਥਰ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਛਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਜੜੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਰ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ, ਚਾਹੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਦੂ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਕੱਟੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇ।" 'ਅਪਾਮਾਰਗ' ਫਿਰ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਦੂ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਣਵ ਤੇ ਨਾਰਸ਼ਦ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਉਦੋਂ ਇਹ 'ਅਪਾਮਾਰਗ' ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਪੈਦਾਂ ਹੋਈ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ 'ਚੀਰਨ ਵਾਲਾ' ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਵੀ, ਦੂਰ ਵੀ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵੀ। ਉਹ ਸੁਰਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੂਲ੍ਹਨ ਵਾਂਗ ਆਈ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ—ਚਾਹੇ ਨੌਕਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾ, ਲੁਕ ਨਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ, ਜਾਦੂਗਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਦਿਖਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਚੌਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਨੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੈਤ ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਕਰ-ਮਾਲਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਦੈਤ ਵੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅਵਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਥੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੌਲਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਚੁਰਾ ਸਕਦਾ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸ, ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਸਜੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਵੱਡਾ ਸਬਕ ਹੈ।