ਆਗਲੇ ਵੇਦ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦਕ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਣ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਫੈਲਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਬਣ। ਜੋ ਭਗਤ, ਭਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲੇ, ਯਜਮਾਨ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਅਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੈਵੀ, ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖਾਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ। ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਉਠਾ, ਕੱਪ ਨਾਲ; ਅਜਨਮੇ ਦਾ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ। ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਰਾਖ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵੱਲ, ਆਧਾਰ ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਜਨਮਾ ਘਿਉ ਨਾਲ ਢਾਲ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਹਿਤ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਠੇ, ਚੌਂਹ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਗੱਜਦੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਤਾਕਤਵਰ, ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਵੱਧਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਜੰਮਣ। ਗਾਇਕ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਠਣ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਵੱਧਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਜੰਮਣ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾਵਣ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਗਣ। ਮਾਰੁਤੋ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠੋ; ਤਾਕਤਵਰ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ; ਜਲ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ। ਗੱਜੋ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੋ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ; ਤੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਮੀਂਹ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਪਤਲੇ ਤੇ ਮੋਟੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਕੂੰਏ, ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੂਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਗਏ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ। ਆਸ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਲੋਂ ਚਲਣ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਲ, ਬਿਜਲੀ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਕੂੰਏ, ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੂਹ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਣ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦੇਵੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਫੈਲ ਜਾਵੇ; ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਵੇ। ਅਸੁਰਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਲਾਂ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੂਹ ਸਾਹ ਲੈਣ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਜਲ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਣ; ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਡਕ ਬੋਲਣ। ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ; ਹੁਣ, ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੇਡਕ ਬੋਲ ਪਏ। ਮੇਡਕ, ਤੂੰ ਬੋਲ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਬੁਲਾ, ਤਾਦੁਰੀ; ਤਲਾਬ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੈਰ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਫੈਲਾਉਂ। ਖਣਵਖਾ, ਖੈਮਖਾ, ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਤਾਦੁਰੀ; ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਪਿਤਰੋ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੋ। ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਖਾਲੀ ਕਰੋ, ਹਵਾ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਲੇ; ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਹੋਣ; ਜੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਇਸ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਨਿਗਰਾਨ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ, ਚੱਲਦਾ, ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਘਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂਦਾ—ਜਦੋਂ ਦੋ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੀਜਾ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਵੀ; ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਸੂਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਪਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਲਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੂਆਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਰੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ, ਸੱਤ-ਸੱਤ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈਆਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ; ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਜ਼ਾਦ ਰਹੇ। ਸੌ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ; ਝੂਠਾ, ਪਾਪੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਭੇਜਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ—ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ, ਉਹ, ਅਤੇ ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਹੇ ਜੜੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ। ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਪਾਗਲਪਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਰਸ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਜੰਮੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਖਾਵੇ। ਜਾਦੂ ਜਿਹੜਾ ਕੱਚੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ—ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਉਸੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਦੂਤ, ਨਾਸ, ਮੰਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਮੰਦੇ ਬੋਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਿਸ਼ਕੰਤਤਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਘਾਟ—ਹੇ ਅਪਾਮਾਰਗ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੋਂਛ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਜੋਤ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਆਸ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।