ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਦੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਇਹ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਚਾਏ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ, ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਤੀਰਕੁਟ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ ਤੀਰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੇ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬਲਿਦਾਨੀ ਵਾਂਗ, ਬਲਦ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਬਲਦ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੂਹਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਘਰਮਾ ਦੀ ਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਚਲਦਾ, ਸੜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਵੰਸ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨ ਹਟੇ, ਨ ਖਾਏ, ਨ ਅਣ-ਦੂਹਣਯੋਗ ਅਨਡੂਹਾ ਨੂੰ ਦੁਧੀਏ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ। ਇਹ ਅਨਡੂਹਾ, ਜੋ ਦੁਧਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਮੀਂਹ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਥਨ, ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੱਖਿਣਾ ਉਸ ਦੀ ਦੁਧਾਈ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸਭ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਥਾਮਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਘਰਮਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਚਾਹੇ ਚੌਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਾਹਕ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਰਵੋਚ, ਵੀਰਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਵਿੱਚ, ਅਨਡੂਹਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਥਾਮਿਆ। ਇਹ ਅਨਡੂਹਾ ਦਾ ਮੱਧ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਾਹਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ, ਉਨਾ ਹੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ। ਜੋ ਅਨਡੂਹਾ ਦੇ ਸੱਤ ਦੁਧਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਵੰਸ ਤੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਾਕ ਖੋਦਦੇ; ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਨਡੂਹਾ ਤੇ ਹਲਵਾਹਾ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਵੱਲ ਵਧਦੇ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਅਨਡੂਹਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੁਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੁਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਟੁੱਟਿਆਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੱਟਿਆਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਸੱਚਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਟੁੱਟਿਆ, ਕੁਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੋੜੇ, ਹਿੱਸਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ। ਤੇਰੀ ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ, ਜੋੜ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ; ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਝੜ ਗਿਆ, ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਵਧੇ। ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਹੱਡੀ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਮਾਸ ਮਿਲੇ। ਵਾਲ ਵਾਲ ਨਾਲ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ; ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵਧਾ, ਔਸ਼ਧੀਏ, ਕੱਟਿਆ ਜੋੜ। ਉੱਠ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਚਲ, ਰਥ ਚੰਗੇ ਪਹੀਏ, ਚੰਗੀ ਜੋਤ, ਚੰਗਾ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ। ਜੇ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਲੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਭੂ, ਰਥ ਦੇ ਪੁਰਜ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋੜ ਜੋੜ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦੇਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਠਾਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੋ ਹਵਾ, ਹੇ ਵਾਯੂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਤੈਨੂੰ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੇਵੇ, ਦੂਜੀ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਚੰਗਾ ਕਰ, ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ। ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਸਭ ਜੀਵ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਹੱਥ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ, ਦੱਸ ਉਂਗਲਾਂ, ਬੋਲੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜੀਭ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ। ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਣਨਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਵਤਾ ਬਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਵਧ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਚੁੱਕ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜੋ ਸੁਰਗ ਲੱਭਦੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ; ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਫੈਲਾਇਆ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਭਰਿਗੁਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਯਜਮਾਨ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਅਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਖਾਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ, ਵੱਡੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਭਾਂਤਾਂ ਦਾ ਚਾਵਲ ਚੱਕ, ਚਮਚ ਨਾਲ; ਅਜਨਮੇ ਦਾ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ, ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ। ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਰਾਖ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਰੱਖ; ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਆਧਾਰ ਥਿਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੱਧ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ। ਉਬਲਿਆ ਅਜਨਮੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਢੱਕ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਦਿਸਾਵਾਂ ਉੱਠਣ, ਬੱਦਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ, ਘਣ-ਉਪਜੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ।