ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨ ਲਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ: ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਤਿੱਖਾ ਹੋ ਜਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਿਆ। ਇਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਅਟਲ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: ਤੂੰ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਬਾਘਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਧਾਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੁੱਧੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਾਵਿਤਰ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਵੇ। ਇਸ ਰਸਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਾਘ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਹ ਅਟਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਿੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਬਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਲੈ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਘੇਰਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਮਲ੍ਹਮ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਲ੍ਹਮ ਦੀ ਲਾਗਤ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਤੇ ਹੱਡੀ, ਉਹ ਬੁਰੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਹ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ, ਨਾਹ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ, ਨਾਹ ਵਿਲਾਪ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਨਾਹ ਹੀ ਫੈਲਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਲ੍ਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਦ ਮੰਤਰਾਂ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ, ਭੁੱਲਾਂ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਅੱਖ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਦਰਦ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲ੍ਹਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਾਂ। ਮਲ੍ਹਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੇਵਕ ਹਨ—ਤਾਪ, ਸ਼ੋਸ ਅਤੇ ਸੜਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਬਤ ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਲ੍ਹਮ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਦੀ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਲ੍ਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਸੰਖ ਦੀ। ਸੰਖ ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਪਤਲਾ ਸੰਖ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਜੋ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸੰਖ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਖ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸੰਖ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸੰਖ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇ। ਸੰਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਦਰਿਆ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ; ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਸੰਖ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਰਤਨ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਤੂੰ ਸੋਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਤੀਰ-ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ ਸੰਖ ਬਣੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਹੜਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਤਲਾ ਸੰਖ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਛੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਂਡ ਹੈ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੁਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਘਰਮਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਨ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਅਣਦੁੱਧੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਅਣਦੁੱਧੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਮੀਂਹ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਥਨ, ਯਜਨਾ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੱਖਣਾ ਉਸ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਾਲਕ ਯਜਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਯਜਨਾ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦਾਤਾ, ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ—ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਘਰਮਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਚੌਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ ਪੁੱਜੇ, ਉਸ ਘਰਮਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੀ ਵਾਹਕ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਰਾਜ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਿੱਚ, ਅਣਦੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਟਲ ਕੀਤਾ, ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਹ ਅਣਦੁੱਧੀ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਾਹਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ, ਉੱਨਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਅਣਦੁੱਧੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖੋਦਦੇ; ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਣਦੁੱਧੀ ਤੇ ਹਲਵਾਹਾ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਣਦੁੱਧੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਧੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧੀ ਜਾਂਦੀ, ਦੁਪਹਿਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੁੱਧੀ ਜਾਂਦੀ; ਜੋ ਦੁੱਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਟੁੱਟੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਟੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਸੱਚੀ ਦਵਾਈ ਹੀ ਚੰਗੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟਿਆ, ਕੁਝ ਭੱਜਿਆ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੁਚਲਿਆ, ਤਾ ਰਚਨਹਾਰ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਜੋੜ ਦੇਵੇ। ਤੇਰੀ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਹੱਡੀ ਨਾਲ, ਜੋੜ ਨੂੰ ਜੋੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਵਧੇ। ਮਜਾ ਹੱਡੀ ਨਾਲ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਹੱਡੀ ਖੂਨ ਨਾਲ, ਮਾਸ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।