ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਬਾਣ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਉਹ ਬੋਹੜ ਦਾ ਤਣਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਏ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਹੀਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ, ਉਹ ਟਿੱਲਾ—ਸਭ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਦਾ, ਜੋ ਵਰਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਪੂਰਬ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਉੱਤਰੀ ਜ਼ਹਿਰ—ਸਭ ਰਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਹੁਣ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਨਿਰਾਪਰਾਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਖੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਪੀਓ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਵੱਧ ਪੀਓ; ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਖਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਾ ਵੀ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਚਨ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ; ਜੜੀ-ਬੂਟੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਖੇੜੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਡੋਲ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਯਾਚਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—ਆਗੇ ਵਧ, ਡਰ ਨਾ, ਤਿੱਖਾ ਬਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ, ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦੇ; ਮਿੱਤਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਹੈ ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਸਵੀਤ੍ਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਚਿਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੀਵਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—ਆ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਮਰ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਘੇਰਾ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤੇ ਨਿਰਬਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਜਾਦੂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਮਲਹਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜੀਵਤਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਵਾਈ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਲਹਮ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕਠੋਰ ’ਤੇ ਕਠੋਰ; ਉਸ ਤੋਂ, ਤੂੰ, ਤਿੱਖੇ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਦੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਸ਼ਾਪ, ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਰੋਣਾ, ਨਾ ਫੈਲਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਮਲਹਮ, ਲਗਾ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ, ਗੰਦਗੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਦਰਦ ਤੋਂ, ਤੂੰ, ਮਲਹਮ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲਹਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ। ਮਲਹਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੇਵਕ ਹਨ—ਤਪ, ਖਪਤ, ਤੇ ਸੜਨ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤ੍ਰਿਕਾਕੁਦ ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਲਹਮ, ਤ੍ਰਿਕਾਕੁਦ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਰੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਕਾਕੁਦ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਲਹਮ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਿੰਖ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਸਿੰਖ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਿੰਖ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰੋਗ ਤੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਿੰਖ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਨਦੀ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਗਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਮੀ ਸਿੰਖ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਣੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮੀ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ; ਤੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ, ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ ਐਸਾ ਬਣ ਗਈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਪਤਲੀ ਸਿੰਖ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਤੇ ਚੌੜਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਹੀ ਉਹ ਬਲਦ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਚੱਕਰ ਰਸਤੇ ਨਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਮਰਯਾਦਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਾ ਹਟੇ, ਨਾ ਉਹ ਅਣਦੁੱਧੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਵੇ, ਨਾ ਖਾਏ। ਅਣਦੁੱਧੀ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਮੀਂਹ ਉਸਦੀ ਧਾਰ, ਮਰੁਤ ਉਸਦੀ ਥਨ, ਯਜਨਾ ਉਸਦਾ ਦੁੱਧ, ਦੱਖਣਾ ਉਸਦੀ ਦੁੱਧੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਾਲਕ ਯਜਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਯਜਨਾ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਦਾਤਾ, ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਸਭ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਘਰਮਾ (ਤਾਪ) ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਚਾਹੇ ਚੌਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉਸ ਘਰਮਾ ਦੇ ਵਰਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲਈਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸ ਰਹਿਤ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਮਲਹਮਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਿੰਖ, ਤੇ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੰਦਰ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।