ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਦੀ ਵਧੀਕ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਤ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁਬਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਜਮੀਂ ਤੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੇਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੁੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਪਕੜ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਪਕੜ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਕੁੱਤਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ—ਸਭ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੁੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨੀਂਦ! ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਲੁੜਕਾ ਦੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇਸ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਸਿਰ ਅਤੇ ਦਸ ਚਿਹਰੇ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬੋਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼-ਨਾਸਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ। ਗਰੁੜ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਤੱਕ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ। ਜੋ ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਚੀਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਚੀਰ, ਨਲ, ਪੱਤ, ਹੱਡੀ, ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਗਾਂਠ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਰਸ-ਰਹਿਤ ਹਨ; ਰਸ-ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਰਸ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਛੱਡਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼-ਪਹਾੜ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜੜੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ—ਜਿਥੋਂ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਵਰਾਣਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪੂਰਬ ਦਾ ਵਿਸ਼, ਉੱਤਰ ਦਾ ਵਿਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਰਸ-ਰਹਿਤ ਹਨ; ਹੁਣ ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਦਾਲ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਪੀਓ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਵੱਧ; ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਖਾ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਸਤ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ, ਅਸੀਂ ਮਸਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਉਤਸ਼ਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਵਾਂਗ, ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ; ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੁ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਦੂਰ ਅਤੇ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ; ਤੂੰ ਵਿਖੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੜੀ, ਪਰ ਅਡੋਲ ਰਹੁ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪਹਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ ਪਰ ਪਹੁੰਚੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ। ਇਕ ਜੀਵ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਆਗੇ ਵਧ, ਡਗਮਗ ਨਾ ਹੋ, ਤੀਖਾ ਹੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਦੋਸਤਾਂ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਅਮਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਬਾਘਾਂ ਵਿਚ ਚਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ, ਅਸਮਾਨੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ। ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਏ। ਇਸ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਰਹੁ, ਚੀਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆ, ਜੀਵ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਜਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਘੇਰਾ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਕਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਦੂ-ਨਾਸਕ, ਮਲ੍ਹਮ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਜੜੀ ਹੈ। ਮਲ੍ਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਫੈਲ, ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਤੋਂ ਕਠੋਰ—ਉਸ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੀਖਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧਲੇ ਦੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਸ਼ਾਪ, ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਰੋਣਾ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਫੈਲਦਾ ਵਿਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਲ੍ਹਮ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਲ੍ਹਮ, ਬੁਰੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਗੰਦ, ਅੱਖ ਦੇ ਤੀਖੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲ੍ਹਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਾਂ। ਮਲ੍ਹਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੇਵਕ—ਤਾਪ, ਖਪ, ਜਲਣ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਮਲ੍ਹਮ ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂ-ਸੰਬੰਧੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੋਨੋ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਮਲ੍ਹਮ। ਹਵਾ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੋਨੇ-ਜਨਮਿਆ ਸਿੰਘਾੜਾ, ਪਤਲਾ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸਿੰਘਾੜਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਧਾ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਿੰਘਾੜਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਿੰਘਾੜਾ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਦੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ; ਸਿੰਘਾੜਾ, ਸਰਵ-ਉਪਚਾਰ, ਪਤਲਾ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਆਲੂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਲ੍ਹਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਵਿਸ਼-ਨਾਸ, ਰੋਗ-ਨਾਸ, ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਵਾਧਾ ਹੋਈ।