ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੜੀਬੂਟੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦੀ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਬੰਧਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਜੜੀਬੂਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਖਾੜਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਾਡੀ ਬਾਣੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜੜੀਬੂਟੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰੇ। ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਦੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸ ਹੋ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਵੀ ਭਰਾ ਹੋ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬੰਧਨ ਤਾਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਤੰਦ ਤਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਾਨ ਦੀ ਤੰਦ ਢਿੱਲੀ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਹਿਰਣ ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੋੜੇ, ਖੱਚਰ, ਬੱਕਰੀ, ਮੇਂਡਾ, ਤੇ ਬਲਦ—all ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਭਰੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾਂਵਾਂਗੇ। ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ, ਕੋਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਦੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ, ਮੰਜੇ ਤੇ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲਿਜਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੁਤਾਂਵਾਂਗੇ। ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਪਕੜ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪਕੜ—ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ। ਜੋ ਬੈਠੇ, ਚੱਲ ਰਹੇ, ਖੜੇ, ਜਾਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਕੁੱਤਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ—ਸਭ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਨੀਂਦ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਲ ਲੈ ਜਾ, ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੁਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੱਸ ਸਿਰ ਤੇ ਦੱਸ ਮੂੰਹ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫੈਲ ਗਈ। ਗਰੁੜ, ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੂੰਹ, ਅੰਗ, ਜਾਂ ਪਿਉ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪੁੱਜਿਆ। ਜੋ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਅੰਗ ਵੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੂਈ ਜਾਂ ਛਿੱਲੜ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਸੂਈ, ਸਰਕੰਡੇ, ਪੱਤੇ, ਹੱਡੀ, ਸਿੰਗ, ਗੰਢ—ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਸ਼ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਰਸ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਕਮਾਨ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਮਾਰੇ, ਬੈਠੇ, ਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਸ਼-ਪਹਾੜ ਵੀ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ, ਜੜੀਬੂਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਜਿੱਥੋਂ ਵਿਸ਼ ਆਇਆ, ਸਭ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹਨ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਜਲ-ਵਰਧਕ ਜੜੀ ਨਾਲ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਰਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਟਪਕਾਇਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ ਰੋਕਿਆ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼, ਸਭ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਲੀਆ ਬਣਾਓ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਪੀਓ, ਗਰਮ ਤੇ ਵੱਧ; ਭੁੱਖ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਖਾਓ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਥੇਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਨਸ਼ਾ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਦੂਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ; ਤੁਸੀਂ ਖਿਲਰ ਗਏ, ਪਰ ਅਡੋਲ ਹੋ, ਤੇ ਤੇਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ। ਜੀਵਤ ਅਸਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਮਰ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਆ; ਇਹ ਘੇਰਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਮੰਤਰ, ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾ; ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੀਵਤਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਦਵਾਈ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਤਾਕਤਾਂ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਤੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ।