ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਬੰਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾਣਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੱਧ ਤੋਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਡਿੱਠ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਅਡਿੱਠ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਮ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਬੁਨਿਆਦ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸਰਵੌਚ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜਿਆ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੇ ਅਰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਥਰਵਣ ਪਿਤਾ, ਦੈਵੀ ਸਬੰਧੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀ ਦੇਵਤਾ, ਅਡੋਲ, ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਤ ਹੈਂ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਪ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਭ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਉਹ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਜੀਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਪੁਕਾਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਡਰ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸਦਾ ਰਸਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੂਰਜ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਉਹ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਜਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹਨ ਤੇ ਸੱਚ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀਤਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਡਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇਕ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਪਹਿਲਾਂ ਜਲਾਂ ਨੇ ਵੱਛਾ, ਅੰਡਾ, ਜਨਮਧਾਰੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਰਤ ਮਿਲੀ—ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ—ਚੀਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਭੇਡੀਆ। ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਭੇਡੀਆ ਦੂਰਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਚੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਰੱਸੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਚੀਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੀਹ ਨਖ਼ਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਚੀਤੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਚੋਰ, ਫਿਰ ਸੱਪ, ਫਿਰ ਦੈਤ, ਫਿਰ ਭੇਡੀਆ। ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਚੋਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਰਾਹੀ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਿੱਠਾਂ ਚੀਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਗੋਹ ਲੁਕ ਜਾਵੇ, ਹਿਰਣ ਥੱਲੇ ਲੈਟ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰੋਕਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੋਕਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਆਥਰਵਣ ਦਾ ਚੀਤਾ-ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਖੋਦੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੋਦਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀਬੂਟੀ। ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਸੂਰਜ ਉੱਠ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਉੱਠ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਸੜੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜੜੀਬੂਟੀ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰੇ। ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਸ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਸ, ਸੋਮ ਦਾ ਵੀ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ—ਇਹ ਬੰਧਨ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤਨਤੀ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੰਧਨ ਢੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤਨਤੀ ਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਹਿਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਘੋੜੇ, ਖੋਤੇ, ਬੱਕਰੀ, ਦੁਰਬਲ, ਅਤੇ ਸਾਂਡ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲੈਟੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਫੇ ਤੇ ਲੈਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲਿਜਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੈਠਦਾ, ਚਲਦਾ, ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਘਰ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਕੁੱਤਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ—ਸਭ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਨੀਂਦ, ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਤੇ ਅਕਸ਼ਤ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਬਚਨ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਜ਼ਹਿਰ; ਤੂੰ ਨਾ ਮੂੰਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾ ਅੰਗ ਤੱਕ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ। ਜੋ ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਾ ਵੰਕੜਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਦੇ ਸੂਏ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਏ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਪੱਤੇ ਤੋਂ, ਹੱਡੀ ਤੋਂ, ਸਿੰਗ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਗੰਢ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੜੀਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ, ਉੱਚਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।