ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਣ, ਪਰ ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗੇ ਵਧੀ; ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਂਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਸਾਂਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਧਾਰੀ ਰਹਿਣ, ਮਰਨ ਨਾ; ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੀਵਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਂਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਮਰਨ ਨਾ; ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਜੀਵਨ ਨਾਲ, ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰਜਨਯਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ, ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਤਰ ਫੈਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤਿ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਖੀ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਮੰਤਰਣ ਭਰੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਾਹਕ ਲਈ ਫੈਲਾਉਣ। ਜੋ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਸ ਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਉਪਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਥਾਪਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ। ਜਨਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਜਨਮ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਸਮਰਥਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਅਥਰਵਨ, ਪਿਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਸਬੰਧੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਕਲਿਆਣ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਪ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਭ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਉਹ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਪਲਕਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਬੁਲਾਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਤਾਵਰਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੂਰਜ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਿਮਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜਲ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਗਰਭ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਮਰ, ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਤਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਇਕੱਲਾ ਸੁਆਮੀ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਪਿਆ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਜਲ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਵਛਾ, ਅੰਡਾ, ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੀ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਦਿੰਦੇ? ਤਿੰਨ ਉਭਰੇ—ਬਾਘ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਭੇਡੀਆ; ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਭੇਡੀਆ ਦੂਰਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਚੋਰ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਦਿੱਤੀ ਰੱਸਸੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬੁਰਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਬਾਘ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ, ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵੀਹਾਂ ਨਖ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਬਾਘ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਚੋਰ, ਫਿਰ ਸੱਪ, ਫਿਰ ਦੈਤ, ਫਿਰ ਭੇਡੀਆ। ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ ਵਜੋਂ ਆਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਵੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਚਿਤ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ, ਪਿੱਠ ਚੀਰੀ ਗਈ; ਘੋੜਾ ਛੁਪ ਜਾਵੇ, ਹਿਰਨ ਥੱਲੇ ਲੈਟ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰੋਕ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੋਕ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਂ ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਬਾਘ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਤਰ ਹਾਂ। ਉਹ ਔਸ਼ਧੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੋਦੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਔਸ਼ਧੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੋਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਸੂਰਜ, ਉਠੋ, ਮੇਰੀ ਵाणी; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵੱਛਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜੜ ਤੋਂ ਸੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਔਸ਼ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰੇ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼ੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਸ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਸ—ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੁਰਸ਼ੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਅੱਗਨੀ, ਅੱਜ, ਸਵਿਤਾ, ਅੱਜ, ਦਿਵਿਆ ਸਰਸਵਤੀ, ਅੱਜ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ—ਬੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਲਾਲ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ ਥਕਣ ਵਾਲਾ। ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਬੱਕਰੀ, ਰਾਮ, ਅਤੇ ਵੱਛੇ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਉਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਜਦ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੀਵਨ, ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।