ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਜੋ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਾਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਟਾ ਖਾਦੀਆਂ। ਜਦ ਅੱਗ ਨੇ ਓਸ ਹਾਵਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲੀ, “ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠੀ ਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲੀ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਫਲ, ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਝੜਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲੀ, “ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸੜ ਜਾਣ।” ਫਿਰ, ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਰਸ ਬਾਰੇ, ਅੱਗ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਆਓ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਨੂੰ ਫਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਅੱਗ ਨੇ ਮੁਰਗੇ ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਭਜਾਇਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਜਾਨਵਰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਦੂਜੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; “ਇਹਦੀ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਭਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੀ, ਹੇ ਉਦਾਨਾ।” ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਵਾਂ ਤੇ ਮੋਟਾ ਹੈ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਦੀ ਗਾਂ ਸੜ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ; ਯਭਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਦਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਆਰੀ, ਪੀਲੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਉਹ ਸੁਆਹ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਬੈਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰਾ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੁੰਮੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਹੈ, ਪੀਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਖੱਡਾ, ਇਹ ਅੰਗੂਠਾ, ਅਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਹਿਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਤੇ ਧਾਨਾ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਬਲਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। “ਪੁਰਸ਼ੋ, ਹਾਵਣੀ ਚੁੱਕੋ, ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੋਦੋ; ਜੋ ਮੂਸਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਵਣ।” ਮੈਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵਨ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਸੁਗੰਧੀ ਮੂੰਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਵਾਣੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਿਆਂਕ ਹੈਂ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਸੋਮਾ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਬੂੰਦ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀਸਾਈ ਰਖੀ, ਚਿਪਚਿਪੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੂੰਦ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ, ਮੈਂ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੋ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਬੂੰਦ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ; ਨਾਸਤਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਲੱਭ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਿਆਈ। ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਤਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਟ ਸਾਂਡ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ। ਵਜ੍ਰ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ, ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ; ਉਹ ਗਾਇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੱਗਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ। ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਬਣਾਇਆ, “ਹੇ ਸੱਜਣੋ, ਹਥਿਆਰ ਬੋਲੋ।” ਹੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਪਿੱਛੇ ਆਓ, ਵੱਛੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ; ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਰਦਾਨਗੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਜਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਕਣਵਾ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਇਹ ਗਰਮ ਆਹੁਤੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ; ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ—ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਦਦ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਇਲਾਜੀ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਵੱਛਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਪਛਾਣ ਲਈ; ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਗਰਮ ਆਹੁਤੀ, ਹੇ ਅਥਰਵਣ, ਚੜ੍ਹਾਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜਨ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ। ਅੱਜ ਜੋ ਕੁਝ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਦਾਸਾਂ ਜਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਹੀਏ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਣਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਚਾਹੇ ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ, ਜਾਂ ਵਿਆਸ਼ਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਦੀਰਘਤਮਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਿਥੀ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਯਾਦ ਕਰੋ। ਆਓ, ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਅਕ ਬਣੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਬਣੋ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਵੰਸ ਤੇ ਪੋਤਰੇ ਲਈ ਆਓ।