ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮਾਪ ਤੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ, "ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ! ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੇਟ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।" ਅੱਗੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਬੈਠਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਧਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਬਾਜਰਾ ਤੇ ਪੀਲੂ ਦੇ ਫਲ ਪੱਕੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਆਇਆ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ "ਵਾਵਦੀਤੀ" ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼, ਜੋ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮੋਟੇ ਨਾਲ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਖਚਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਛੋਟੇ ਜਦ ਛੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਦੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲੀਆਂ; ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਟਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਮੋਰਟਾਰ 'ਤੇ ਲੰਘਦਿਆਂ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਫਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਐਵੇਂ ਹੋਣ।" ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਬਾਰੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਚਲੋ, ਟੋਣੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛਿਲਕਾ ਵੱਖਰਾ ਕਰੀਏ।" ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਹੜਾ ਜਾਨਵਰ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਚੱਕਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਜਦ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; "ਇਹਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਭਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੀ, ਹੇ ਉਦਾਨਾ।" ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਮੋਟਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਗਾਂ, ਸੜ ਕੇ, ਇਹ ਉਂਗਲ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਰੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਯਭਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੀ, ਹੇ ਉਦਾਨਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਆਰੀ, ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ, ਸੁਆਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ। ਬੇਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਦੁੰਬਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਆਰੀ, ਪੀਲੀ, ਬਸੰਤ ਦੀ ਚਰਬੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਖੱਡਾ, ਇਹ ਅੰਗੂਠਾ, ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਹਿਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਧਾਨਾ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਉਬਲਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼। "ਪੱਥਰ ਚੁੱਕੋ, ਉਸਨੂੰ ਚਲਾਓ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੋਦੋ; ਜੋ ਮੂਸਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ।" ਮੈਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵਨ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਸੁਗੰਧੀ ਮੂੰਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਨੋਹਰ, ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।" ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਕਦਾਰ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਸੋਮਾ, ਧਨ ਦਾ ਸਾਹਿਬ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਬੂੰਦ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ; ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਟਾਈ ਰੱਖੀ, ਚਿੱਪਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੂੰਦ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ—ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੋ। ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਨਾਸਤਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣਿਆ; ਤੂੰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਲੱਭੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ; ਤੂੰ ਸੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਲੱਭੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਰਸ਼ਾਰਥੀ ਬਲਦ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸੋਮਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਵਜਰ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਹ ਵਧ ਗਿਆ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਕਿਡ੍ਹੇ ਲਈ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੱਗਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਵਾਹਕ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ। ਜਦ ਕੰਵਾਂਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਨਹਾਰ ਬਣਾਇਆ, "ਹੇ ਸੱਜਣੋ, ਹਥਿਆਰ ਬੋਲੋ।" ਹੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਕਿਡ੍ਹੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਓ; ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ।