ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਵੱਡੇ ਮਨੋਰਥ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੁੱਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਤੋਲਦੇ ਤੇ ਮਾਪਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ "ਆਮਿਨੋਨਿਤਿ" ਆਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਇਸਦੇ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੋੜ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਇੱਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੌ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਹੁਲਾ, ਕੁਸਾ, ਵਰਤਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਪਲਬਧ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਸ਼ਾ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਇਹ ਮੇਰਾ ਮੱਦਕ ਹੈ," ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਥੀ। ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ—ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਅੰਜੀਰ, ਬਾਬੂਲ, ਧਾਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਅਰਡੁਪਰਾਮਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਦਿੱਖਦਾ। ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਚੌੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਹੈ। "ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੁੱਧਾਂਦਾ, ਇਹ ਪਾਲਣਹਾਰ ਲਈ ਹੈ," ਕੋਈ ਆਖਦਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧੀ ਚੋਪੜੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਦੋ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਵੀ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਦਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਕੁੜੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ," ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਦੋ ਕਿਰਣਾਂ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ ਕੰਨ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਪਰ ਮੁੱਥਾ ਕਰਕੇ ਪਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਖੜਾ ਹੈ, ਕੁੜੀਏ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ। ਚਿੱਟੇ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਹੀ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਖੁਰਦਰਾ, ਅੰਦਰਲੀ ਗਿਰੀ ਹੋਈ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਕੁੜੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ—ਹਰ ਪਾਸੇ, ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਝਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਬੱਚੜੇ ਤੇ ਆਦਮੀ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਭਾਂਡਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌੜੀ ਥਾਲੀ, ਚਮਚ, ਕੜਛੀ—ਸਭ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਚਮਚ ਵਿੱਚੋਂ ਟਪਕਦਾ ਪਾਣੀ। ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ, ਕਦੇ ਚਾਵਲ ਲਈ, ਕਦੇ ਫਲ ਲਈ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਢੋਲ ਵਜਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਗੰਢ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ; ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਛੋਟਾ ਜਨਮ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰ ਜਾਵੇ। ਤੁੰਬੇ, ਜੰਗਲੀ ਖੀਰੇ, ਅੰਜੀਰ ਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ; ਦੀਮਕ ਦੇ ਬਿਲ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਗਾਇਕ ਵਲੋਂ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਕੁਦ ਪਏ ਹਨ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ; ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਵੇਂਗਾ," ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਟੀਮਾ ਨਾਲ, ਗਾਇਕ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਤੋਂ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਗਾਇਕ ਨੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਇਕ ਲਈ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਸਮਾਂ, ਚਿੰਤਨ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।