ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ’ਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਵਾਜਾ ਫੂਕਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਘੋੜਾ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ! ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਕੁਸ਼ਟਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਿਕਾ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਿੱਧ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ। ਜੀਭ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕਦਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਹਨ—ਕੌਣ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੈ? ਇਹ ਪੁੱਛੋ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਪੁੱਛੋ। ਪੱਕੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਪੁੱਛ ਕਰੋ। ਜੌ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਭੀ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਆਮਣਕਾ ਹੀ ਮਣਤਸਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ’ਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ’ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਜਾ ਉਠ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸਾਥੀ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣੇ। ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਝੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ। ਕੁੱਤਾ ਸਾਡੀ ਲਈ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਢਿੱਲ ਹੋਵੇ। ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਪਤਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਪਤਲਾ ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਹੈ। ‘ਆਮੀਨੋਨਿਤੀ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ繁ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਹੀ ਟੁੱਟਨ ਹੈ। ਵਰੁਣਾ ਧਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ। ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁਹਾੜੀਆਂ—ਅਹੁਲਾ, ਕੁਸਾ, ਵੱਤਕਾ। ਇਹ ਖੁਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਪੰਛੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ’ਚ ਹੈ।