ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਘੋੜੇ ਰੇਸ ਦੇ ਪਟੜੀ 'ਤੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਘੋੜੇ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਪਾਸੇ ਜੋੜਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਲੱਭਣ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੂੜ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੋਨੇ-ਜੂੜ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਉਹ ਦੂਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?" ਜਵਾਬ ਆਇਆ, "ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਖੜੇ ਹਨ।" ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਉੱਥੇ ਪਾਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਗਲ ਵਿੱਚ ਬੀਨ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖ, ਕੁਸ਼ਤਾ ਘਾਹ 'ਤੇ ਲੇਟ ਜਾ। ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਿਕਾ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਜ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜੀਭ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ, ਹੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਪੁੱਛੋ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਛੋ। ਪੱਕਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਪੱਕੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ। ਜੌ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੱਬੀ ਪਾਤੀ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਆਮਣਕਾ ਹੀ ਮਨਤਸਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਕੋਈ ਸਪੱਧਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਨਾਮ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉੱਠੀ ਹੈ। ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣੇ। ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ। ਹੁਣ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਐਸਾ। ਹੁਣ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਐਸਾ।