ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰੇਵਤੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭੇਟ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।” ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪੰਦਰਾਂ ਬਲਦ ਵੀਹ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਥੱਲੀਆਂ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਨਣ ਕੀਤੀ ਗਈ: “ਜਿਵੇਂ ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ ਜਿਸ ਦੀ ران ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਣ ਸਮੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, “ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ران ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਛੁਰੀ ਚੁੱਕੀ, ਭੇਟ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ‘ਤੇ ਰੱਖੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਦਾਸਾ ਅਤੇ ਆਰੀਅਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕੋਈ ਪੁਛਦਾ ਹੈ, “ਚਾਹੇ ਇਹ ਮਾਰੂਥਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਸੰਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀਏ; ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੱਤਕਬਰ੍ਹਾ ਹਿਰਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਚਾ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਹਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਲੋਕੋ, ਸੁਣੋ! ਨਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨੱਬੇ ਕੌਰਾਮਾ ਰੁਸਾਮਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ।” ਪਰਵਾਹਨ ਦੇ ਉਠਾਂ, ਜੋ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਬਾਰਾਂ ਹਨ; ਰਥ ਦਾ ਡੱਬਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਸੌ ਹਾਰ, ਦਸ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰੇਭਾ, ਬੋਲ, ਪੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਜੀਭ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉੱਤਲਾ-ਬੁੱਤਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕੀ ਉੱਤੇ ਉਸਤਰਾ।” ਰੇਭਾ ਲੋਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਗਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਰੇਭਾ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਾਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਕਹਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ্তুਤੀ ਕਰ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਸੁੱਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਣਾਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਕੌਰਵਿਆ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਮੱਖਣ, ਵੱਧੀਆ ਰੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਗਿਆ?” ਇਹ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਪੱਕੀ ਜੌ, ਜੋ ਫੁੱਲ ਗਈ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਉਠ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਾ ਕਰ; ਹਰ ਵੈਰੀ ਤੇਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਜਣਨ, ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਣ; ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆ ਕੇ ਬੈਠੇ। ਇੰਦਰ, ਇਹਨਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਚੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਪਾਵੇ। ਇਸ ਭਜਨ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾ ਗੁਆਈਏ। ਉਹ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬੋਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਬਾਤ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਣੀ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਜਾਂ ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਦਾਸੁਰੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਗਏ—ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਘਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਣਧੋਈਆਂ, ਜੋ ਸਜਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਚੰਗਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਉਹ ਵੀ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਕੁਆਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਯੋਗ—ਉਹ ਵੀ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ ਹੈ। ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਵਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਸਸੁਰ ਅਤੇ ਸਾਸੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੂੰ, ਦਾਤਾ, ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਇਆ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁੱਟਿਆ, ਰਾਊਹਿਣਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾ, ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ-ਘਾਤਕ ਇੰਦਰ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਨ।