ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ’ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦਾਨਵੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੇਅੰਦਾਜ਼ ਤੇ ਅਜੇਤ, ਰਥ ਦੇ ਅਕਸਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸਲ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ’ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਹਨੇਰੀ, ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਕਿਸ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪਾਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ? ਕਿਸ ਮਹਾਨ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ’ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣਨ; ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਣ। ਕਿਹੜਾ ਜਗਤ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ—ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ? ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਯਾਜਨਾ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਰਚਨ। ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ; ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੰਭਾਲੀ। ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਤੂਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਹੜੇ ਜੌ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੌ ਖੁਦ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਬੂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਯਾਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ। ਕੋਈ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ; ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ, ਅਸੁਰ, ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੀਣ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਕਾਵਿ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਪੀ, ਦਾਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਚੰਗੀ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਯਾਲੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਇੰਦਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਵੈਰ ਸਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਤੇ ਮਿਹਰ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਸੋਮਾ ਵਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪੀਣ ਪੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੰਪਦਾ ਹੈ; ਪੀਣ ਲਈ ਸੋਮਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਦਾਤਾ, ਧਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ, ਸੂਅਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਘੁਰਦਾ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾਰਿਆ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਹਿਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮਾਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਤੰਗ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਚੌੜੀ ਤੰਗ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ, ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਬਾਂਦਰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਲਾ ਸਾਂਝੇ ਭੋਗ ਲਈ ਗਈ; ਰਚਨਹਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਲਈ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ; ਉਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਬੁਢੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪੀ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੋਗ, ਇਹ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੀ, ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਰੇਵਤੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਪੂਤ-ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ, ਬਲਦ, ਕੁਝ ਪਿਆਰੀ, ਚੰਗੀ ਭੋਗ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪੰਦਰਾਂ ਮੇਰੇ ਬਲਦ, ਵੀਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਕਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੇਟ ਭਰ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ, ਇੰਦਰ, ਮंथਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੇ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੰਗ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਣ ’ਤੇ ਫੈਲਦਾ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਣ ’ਤੇ ਫੈਲਦਾ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੰਗ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਚਾਕੂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ, ਭੋਗ ਅੱਗ ’ਤੇ ਰੱਖੀ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਉਂਦਾ, ਲੱਭਦਾ, ਵੇਖਦਾ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਿਆ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ; ਮੈਂ ਪੀੜਾ ਸੋਮਾ ਪੀਦਾ, ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ’ਤੇ, ਘਰ ਆ ਜਾ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ; ਇਹ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਖਾਂਦਾ, ਰਸਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ’ਤੇ ਛਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।