ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੌ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਕਲ ਦੇ ਦਾਤ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਜਿਤਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।” ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਾਧੂ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਕਦੇ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦਿਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ, ਜੌ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਅਮਲ-ਮਾਲ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਰਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੀਏ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣਾ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ, ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਹਰੀ ਛਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਇਕ ਨਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉੱਚਾ ਵਿਚਾਰ ਲੱਭਿਆ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਥਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਭਾਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਭਜਨ ਬਣੀ। ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੂਰਵੇਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਰੱਖਦੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਗਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉੱਚਾ ਗੀਤ ਛੱਡਿਆ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਗਾਇਆ। ਗਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ-ਦੋ, ਤੇ ਇਕ ਅਲੱਗ, ਝੂਠ ਦੇ ਹੱਦ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ। ਪੱਛਮ ਵਾਲੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕੱਟਿਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵਲਾ ਨੂੰ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਕੱਟਿਆ; ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂ ਛੱਡਵਾਈਆਂ। ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਸੱਚੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਪਰਸਪਰ ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਜੋ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਜੋੜਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਖੇਤਰ ਗੂੰਜਦੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਕਰਦੇ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸੱਚੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਮਦਦ ਦਿਓ; ਸਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਪਿੱਛੇ ਰਹੇ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸੱਪ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ; ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡਵਾਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੀਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂ ਨੇ ਮਿਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੁੱਧਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਲੱਭਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਆਓ। ਮਿੱਠਾ ਪੀ ਕੇ, ਮਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ-ਸੱਤ ਪਦਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਗੀਤ ਗਾਓ, ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਕਰੋ! ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਓ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਗਾਓ। ਬਲਦ ਦੀ ਰੰਭਣੀ ਗੂੰਜੇ, ਗਾਂ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ, ਪੀਲਾ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉੱਚਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਦੂਜੀ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਡਦੀ ਹੈ, ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵਸਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੱਝੇ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਵਰਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਜੋ ਪੂਜਕ, ਚਲਾਕ, ਆਗੂ ਲਈ ਜੂਆ ਉਤਾਰਦਾ, ਉਹੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਾਸੇ ਪਕ ਰਹੀ ਖੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਨੀਵੀਂ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ, ਮੱਤ ਨਾਲ, ਮੱਝ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਲਈ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਆਓ; ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜੋ, ਖੈਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਾਨੀ ਦੇ ਲਿਆਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ, ਆਤਮ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਨ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਧਨ। ਪੁਰਾਣੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ, ਭੇਟ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਥ-ਚਲਾਕ, ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸਲੇਅਰ—ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਰਖਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਜਿੱਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੜਾ, ਅਜਿੱਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਗਾਂ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਜਰ ਤੁਹਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਚਾਨਣ, ਤੇ ਸਤਿ-ਸਰਾਹੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।