ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਜ਼ਕ ਅਤੇ ਭਗਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਜ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਸੱਦਦੇ ਅਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ-ਧਨ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭਜਨ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹ ਚਿਰ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਆਵਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਹੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵੰਤ ਜੋਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਸੰਕਟ, ਹਰ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ। "ਹੇ ਸੋਹਣੇ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੋਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣ ਦਿਵਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਜਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਾਰ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਆਵਾਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਉਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ।" ਉਹ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਾਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ, "ਆ ਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੀ ਲਈ ਇਹ ਸੁੱਧ ਹਵਨ-ਰਸ ਹੈ।" ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਵਨ-ਰਸ ਤੇ ਆਵੇ। "ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਭਜਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਜਾ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਥੇ ਵੱਸ ਜਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ, "ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਵੋ; ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਓ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਲਾਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰੋ।" ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਅਜੇਯ, ਦੁਸ਼ਮਣ-ਵਿਧਵੰਸਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੱਸਦੇ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ। "ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਤੇ ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਯਾਜ਼ਕ ਸੌਮ-ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ। "ਹੇ ਦੋਸਤ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਰਥ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ, ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਆ ਜਾ।" ਪੁਜਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਕਸਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸੁੱਧ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌਮ-ਰਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਪੀ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਖੁਰਾਕ ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਹਿਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸੋਮ-ਰਸ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਜੋ ਧਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਮਿਲੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਥਾਪੇ, ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਹਣ ਵਾਲੀ ਚੌੜੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਸੱਚੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਬੈਠਦੇ; ਉਸ ਲਈ, ਚਟਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਉੱਚੇ ਜੋਤਿ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰੰਭਦੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸਭ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਜ਼ਨਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਅਰਪਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੌਲਾਦ ਚੰਗੀ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ, "ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰ ਧਨ-ਰਾਸੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਮੋੜ ਦੇਵੇ। ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸਲ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ, ਤਗੜਾ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵਿਅਪਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਸੰਘਾਰ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਹੈ ਇੰਦਰ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਤਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਦੂਰੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਮਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਾਜ਼ਕ ਅਤੇ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦੇ।