ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਕੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਘਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦਾਢੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਨ ਦਾ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮੂਲ-ਵਿਹੀਣ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਕੋੜਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਇਨਾਮ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਾਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼। ਦੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਗਣ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ, ਦਾਨੀ ਜਾਗ ਪੈਣ, ਹੇ ਵੀਰ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਰੋਕੜ ਬਣ ਕੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਰੰਭਦੇ ਗਧੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲੇਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ। ਤਿੰਨ ਜੋੜ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਨਜਾਤੀਆਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਪੁਰੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਕਾ ਕਰ ਦੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸੀਜਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲਿਆ, ਉਹ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵੇਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਰਥ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਜੋ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਚਾਰਣ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਖਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਏਗਾ, ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਦੂਰਲੇ ਟੀਕੇ ਵੱਲ ਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਅੰਤਮ ਲਕਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਮਾਪੀ ਗਈ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਉੰਡੇਲਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚੱਕਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਚਾ ਤੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਉਸ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੀਰਤਾ-ਪੂਰਨ ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਅੱਜ ਦੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਵੀ ਉਸ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਰਤਾਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਾ, ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਵਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ਕ੍ਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕੀ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਦੇਖਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀਰਵਾਨ ਬਣਿਆ। ਅਜੈ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ; ਪੱਥਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਚਿਰੇ ਗਏ; ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋੜ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਵਜਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਧਨ-ਸੰਪੱਦਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ, ਤੂੰ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਇਆ, ਧਨ-ਸੰਪੱਦਾ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਧਨ-ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਨੀ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੱਕ ਭਜਨ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਵੈਰੀ-ਮਾਰਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ-ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵੰਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਘੇਰ ਲੈਣ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੇਤੀ ਪਾਰ ਕਰਾਂ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਣ ਦੇ, ਹੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ; ਹੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ; ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੰਦਰ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਆਕਾਸ਼, ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਂਡ; ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਲਕ ਬਣਾਂ; ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਦਾ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਾਂ; ਮਾੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਦਾਤ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਨੇਤਾ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਦਾਤਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।