ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਭਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਜੀਵਨ ਦੇਹ। ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪੱਤੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼।" ਭਗਤ ਸੁਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪੁਰਾਤਨ, ਗੀਤਕਾਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਯਜਨਾ, ਹਰ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਇਕੱਠੇ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਬੇੜੀ, ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਜੁਆਏ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਗਤ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਸਹਾਇਕ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਨਤਾਂ ਧਨ ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ, ਸਦਾ-ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥਿਆਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭੋਰੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਰ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਤੇ ਸੁਰ ਸੁਣੇ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਸੁਣੇ। ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਜਾਂ ਦਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਹੈ ਕਿ, "ਵੱਡੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ। ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਜਨਮ ਦਿਓ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਨੇਤਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।" ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਤੇ ਜੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਗਵਾਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੀ ਦਾਡੀ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਸਦਾ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਧੀ। ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇਹ, ਚਾਹੇ ਗਾਂ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੋੜਾ ਫੇਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਹ। ਉਹ ਦੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ, ਦਾਨੀ ਜਾਗ ਪੈਣ। ਇਕੱਠੇ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਗਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਰਾਖਿਆ ਕਰੇ। ਹਰ ਚੀਖ, ਹਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਨਤਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਵਜਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੂਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸੀਜਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਏ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਦੋਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੋਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ, ਜੋ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। "ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਬਚਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ?" ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?" ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੌਥਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਲਕੜੀ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਇੰਦਰ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਘਿਉ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚੱਕਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ। ਚਤੁਰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਭਗਤ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਣੀ ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰਗਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਲਕ ਲਈ ਪੁਣ੍ਯ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਵਗਾਉਂਦਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਰਚੇ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਸਮਾਨੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਭੋਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਫ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਬਣਿਆ। ਇੰਦਰ, ਅਜੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ; ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਨੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਵਜਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਅਨੇਕ ਧਨ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਅਸੀਮ ਦੌਲਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ।