ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਮੁੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਹੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੈਨੂੰ ਚਮਕਤਾ ਤੇਜ ਦਿਓ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹੀ ਅੱਗਨੀ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਤੇਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚਮਕ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਾਂ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਪਵੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਵੇ, ਤੇਰਾ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ, ਬੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਆਉਣ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ, ਜਿਹੜੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਬੀਜ ਬਲਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਫਲਦਾਇਕ ਮਾਂ-ਗਾਂ ਬਣ।" ਫਿਰ ਉਹ ਨਾਰੀ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਪਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ।" ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਆਕਾਸ਼, ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੜ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੇਰੀ ਵਾਣੀ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਅਨਾਜ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੰਜ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਵਰਖਾ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਬਹੁਤ ਅਨਾਜ ਤੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਲਿਆਵੇ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਕੂਆਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੀਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਈਏ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਆਵੇ।" ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਮਾਪਾਂ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਮਾਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰਪੂਰ ਮਾਪ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਪੋਹਾ ਤੇ ਸਮੂਹਾ, ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤਾਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਰਪੂਰਤਾ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਚਾਬਕ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੀਏ, ਪਲੰਗ ਤੇ ਨਾ ਪਿਆ ਰਹੀਏ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਭੇਦਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਪੱਤਾ ਨੁਕੀਲਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਬਾਂਕ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨੁਕੀਲਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿਲੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਭੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭੇਦੀ ਗਈ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੀਂ, ਨਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਭਗਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਬਣ ਜਾ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਤਾਨ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇ ਪਿਉ ਤੋਂ ਵੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕਾਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਆਦਰ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਦੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਦਿਸਾ ਵਾਲੇ ਨਿਲਿੰਪਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸਾ ਦੇ ਵਾਸਵੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਆਦਰ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਟਦੇਵ, ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਸਿਤ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੀਰ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤਿਰਸ਼ਚੀਰਾਜੀ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਪਿਤਰ ਤੀਰ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੜਾਕੁ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੀਰ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵਜਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਬਿਜਲੀ ਤੀਰ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਲ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਲਮਾਸ਼ਗਰੀਵਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੀਰ ਹਨ। ਉਪਰਲੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼vitra ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਵਰਖਾ ਤੀਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜਊਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣੇ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਜੋੜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਦ ਉਹ ਮਾਸ-ਭੋਜਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਆਈ।" ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਪੋਸ਼ਣ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਰਸ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਧਨ ਆਵੇ, ਹੇ ਰਾਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਬਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਆਰਜ਼ੂਆਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਸੰਤਾਨ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।