ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ-ਭੂਰੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਜੁਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣੇ। ਸੋਮਾ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਮੇ ਦਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਲਾਲ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰੁਕਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਲਾਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਲਈ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਵੇਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਨੇਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ—ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਮਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਭਜਨ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਭੈਸ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਿਆਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਬੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬਣਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ। ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਾਜਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ, ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ—ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਝਟ ਪਸ਼ੂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਸ ਬਹਾਦਰੀ, ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਕਨਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਹਾਇਆ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਿਵਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਆਤਸੀਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕੇ? ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਕਦੋਂ ਗਾਇਕ, ਧਰਮੀ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ, ਭਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਵੇਂਗਾ? ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਇੱਛਤ ਧਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ, ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੈ; ਜਦ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ, ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਘਰ ਕਦੋਂ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਚੀਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਮਿਲਣ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ, ਉਹ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਉਹ ਜੋ ਤਿੱਖਾ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਡਿੱਗਣ-ਤਿਆਰ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ—ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਗਾਇਕ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣੇਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇ। ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ, ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸੋਮਾ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।