ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਰਥ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਬਣ ਕੇ ਆਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਗਾਇਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਜਨ ਰਾਹੀਂ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਇਥੇ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ," ਲੋਕ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਸੁਣ।" ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਲਈ ਚਿਤਕਬਰੇ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਲਾਲ, ਨਿੜਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ-ਰਹਿਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਅਕਾਰ-ਰਹਿਤ ਲਈ ਅਕਾਰ ਬਣਾਈ; ਉਹ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਕਿਰਨਾਂ ਉਪਰ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਰਨਾਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਟ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ। "ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ 'ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸਾਤ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਰਥ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸੂਰਜ, ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬੱਝੇ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿੰਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਆਈ। ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਓ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਉਲਟੀ ਸਾਹ ਤੋਂ; ਵੱਡਾ ਭੈਸ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੰਛੀ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਨੇ ਬੋਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। "ਮਹਾਨ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਿੜਰਤਾ ਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਬਣਾ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ।" "ਮਹਾਨ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਿੜਰਤਾ ਦੇ; ਧਰਮ ਦਾ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਜੂਬੇ, ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢੇਰ 'ਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਆਲੂ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਕਨਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। "ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਗਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ।" ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਤੇਜ਼ ਅਤਸੀਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੋਂ ਗਾਇਕ, ਧਰਮਵਾਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ? "ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਵੇਂਗਾ, ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਣ?" ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਦੀ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਉਹ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਆਲੂ ਹੈ।