ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਵਜੋਂ ਵੰਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—“ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਹੈ।” ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੰਤਰਾਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਆਗੇ ਧੱਕਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਕਦੇ ਕੰਬਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਇਕ-ਜੋੜ ਹੋ ਕੇ, ਬਰਾਬਰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਬੇਦਾਗ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਨੌਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸੀਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਨੀਵਾਂ ਰੂਪ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਠ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਜਬੜੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੋੜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਧਨ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਢਿੱਲਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਗਾਇਕ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਲੁਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੇ, ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਹੋਵੇ। ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ, ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ; ਸਾਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਲੋੜੀਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਇਕਠੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਕਾਮ; ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੈ। ਗਾਇਕ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰੀ। ਇੰਦਰ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। “ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਆਸਨ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।