ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਜ਼-ਚਲਾਕ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਬਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀਰੋ ਹੈ—ਇਹੋ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਲੋਕੋ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ ਤੇ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਰਹੀਏ, ਤੇਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦਿਲੋਂ, ਮਨੋਂ, ਸੋਚੋਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹਰੇਕ ਸੁਰ, ਹਰੇਕ ਭਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਹُنਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਕਾਸ਼-ਯੋਗ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਇਸ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਪਿਓ ਨੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਘੂਟ ਪੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬੱਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੁਰਵਣੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਵੰਡੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਕ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਤੇ ਆਸ਼ਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੋਚ ਹੀਰੋਈ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਹੋੜੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਿਆ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ। ਗੋਤਮਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸਿਆਣਪ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਸਵੇਰੇ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਦੀ ਜਾਏ। ਉਹ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੱਚਾ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ, ਨਵਗਵਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਨੇਕ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਮਰ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ। ਇੰਦਰ! ਦੱਸ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ? ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਕੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਦੈਤਿਆ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ? ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਵਜ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਨਵਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੋਚਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜੋ। ਇੰਦਰ, ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਓ। ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਜਲਾਓ—ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਵੈਰੀ ਹਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੋ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਵਜ੍ਰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ, ਇੰਦਰ! ਸਾਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਭਲਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਦਾਸਾ, ਆਰਯ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਰੋਕ ਸਕਦੇ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਆਣਾ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਾਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ, ਸਾਰੇ ਸਾਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸਾ, ਤ੍ਰਸਦਸਯੁ ਤੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦਾਸਯੁ, ਚੁਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਸਤ ਲਈ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਆਣਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਸੌਵੇਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਤੇ ਅਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਗਤਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਭਜਨ ਇਨਾਮ ਵਧਾਉਣ। ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਹਰੀਵਹ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਚਾ। ਅਸੀਂ ਦਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਰਹੀਏ। ਦਾਤਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਰਹੀਏ, ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ, ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਡਿਆਈ ਦੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਣ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਵਾਨ ਹੋ, ਦੋਸਤ, ਹੀਰੋ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਨਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਅਮਰ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ। ਭਗਤਾਂ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਦਾਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਰਹੇ।