ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਆਨੰਦ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ। ਕੁਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਦਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਸੱਦਦੇ, ਮਦਦ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵੀ ਜਲਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੋਮਾ ਪੀੜਦਾ, ਉਸ ਲਈ, ਜੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਣ ਲਾਗੂ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਦਾ। ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਣੀਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ—ਅਨਾਜ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਪਸ਼ੂ—ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਸੂਰਜ, ਵੇਨਾ ਜਨਮਿਆ। ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਾ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਏ। ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਗਾਉਂਦੇ, ਓਥੇ ਇੰਦਰ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੱਚਾ ਸੋਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੀ ਸਕੇ। ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਵੇ। ਹਰ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਉਹ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਜੋਥਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੁਕਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਿਅ ਦੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ, ਜੋ ਲਾਲ, ਨੀੜਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਰਹਿਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕੱਲਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਤੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਵਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਧਣਾ, ਤਿਵੇਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗਿਆਨ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਭਰੇ-ਪੁਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਪੀੜਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ। ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਮਹਾਤਾਕਤਵੇਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ। ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਰੀ ਲਾਲ-ਸੋਹਣੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਲਾਲ, ਸੁੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਗਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਲਾਲ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਮਾਪੇ ਗਏ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਪਕ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਵਜ੍ਰੀ ਰੱਖੀ ਗਈ; ਲਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਜ੍ਰੀ ਜਿੱਤੂ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਗਲਾਂ ਵਾਲਾ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ; ਤੂੰ ਲਾਲ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਯੋਗਯੋਗ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਦਾਤ, ਲਾਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਲਾਲ ਹੈ। ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਉਸ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਲਾਲਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ। ਲਾਲਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ, ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਲਾਲ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ। ਲਾਲ ਦਾਢੀ, ਲਾਲ ਵਾਲ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਤੇਜ਼, ਜੋ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪੀੰਦਾ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਮਾਦਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ; ਜਿੱਤ ਲਈ, ਲਾਲ ਮਾਦਾਂ ਦੌੜ ਪਈਆਂ; ਪਿਆਲੇ ਲਈ, ਲਾਲਾਂ ਨੇ ਪਿਆਲਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ; ਲਾਲ ਸੋਮਾ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੀ ਲਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ; ਪ੍ਰਭੂ, ਲਾਲ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਗਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਨਿਵਾਸ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।