ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਤਗਣ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਮਿਤਰਵਾਨ ਬਣਿਆ ਰਹੇਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦਾਤਾਰ! ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਓਟੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ।” ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਬੈਠਕ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੋਧਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਹੇ ਮਿਤਰ! ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਆ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਾਣੀ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਪਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਚਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲੈ, ਤੂੰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।” ਭਗਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਗੋਧਨ ਅਤੇ ਜੌ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸੋਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਉੱਤੇ ਆ। ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।” ਕੁਸ਼ਿਕਾ, ਮਦਦ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ, ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੂਜਾਰੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਦੋ ਮਿਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਅਤੇ ਬੋਲੀ捺ੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਅਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਅੱਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ, ਸਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਣੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਘੋੜੇ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭ ਲਏ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਵੇਨਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਾ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਅਮਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਗਾਉਂਦਾ—ਉੱਥੇ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਭਗਤ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਸੋਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਗੌਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ, ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।” ਹਰ ਮੇਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ। “ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਦਦਾਂ ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।” ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਵਾਸੀ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਸੱਦਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਜੂੜੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ—ਲਾਲ, ਨਿਡਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦਿੰਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਗਾਊ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਮਾਨਵ; ਜਦ ਉਸਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਸਰੇ ਟਿਕਾਏ। ਭਗਤ ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ। ਉਸਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਭਜਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਸਿਫਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਗੌਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਨਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗਠਜੋੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਗਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਉਸਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।