ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਲੀਏ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰ ਲੈ। ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹਨ।” ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੜੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਟੱਲ ਬਲ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ-ਦੂਰੋਂ ਸੱਦਿਆ: “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੇ ਇਹ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਸੱਦੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।