ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਲਈ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਅਖੰਡ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਰਿਆ—ਸਭ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ ਨੂੰ ਉਠਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਨ, ਸਾਹ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਦੀ ਵਾਧਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਗਰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਾਤਵੇਦਸ ਲਈ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਤਵੇਦਸ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇਵੇ। ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਗਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਵਾਧਾ ਨਾਲ ਵਧਾਏ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਲੱਕੜ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਅਗਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਅਗਨੀ ਲਈ ਹਨ; ਅਗਨੀ, ਜਗਾਉਣ ਤੇ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਅਗਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ। ਤਾਂਵੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾ ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੀਬਰ, ਜਲਦ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ, ਚਲਾਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ। ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।