ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਰਾਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤਾਕਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੋੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੀਂਦ ਨੂੰ, ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਿਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੰਡਿਆ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੁਖਮਈ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਉਹ ਆਨੰਦ ਹੈਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੰਢ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ, ਖੁਰ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਜੋੜ ਦੇਣੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸੁੰਦਰ ਸੁਪਨੇ। ਰਾਜਿਆਂ, ਕਰਜ਼ਦਾਰਾਂ, ਕੋੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਜੋੜ ਲਏ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ, ਹੇ ਯਮ ਦੀ ਹਥेली, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ, ਜੇ ਕੁਝ ਮੰਦਾ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉੱਲੀ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਾ ਵੇਖਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ, ਤੂੰ ਸੁਪਨੇ-ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ-ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਗਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਉਤਰ ਜਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਸਾਰੀ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਨੌਂ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਇਮ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਸਾਡੀ ਸਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਡੀ ਸਾਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਲਾਏ। ਅਸੀਂ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਚਮਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ। ਗਾਂਵਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾੜਾਂ ਬਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇਤਾ ਮਨੁੱਖ ਹਨ; ਚੌੜਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਕਵਚ ਸੀਉ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਅੱਗੇ ਬਣਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿਆਲੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ। ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ, ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਕੰਨ, ਮਨ ਨੂੰ, ਅੱਖ ਨੂੰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਵਿਛਾਇਆ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ, ਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਣ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਚਨਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਤੋੜੇ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜੋੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰੇ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਕ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਨੱਕ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਨਾ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ, ਦੰਦ ਨਾ ਟੁੱਟਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀਆਂ رانਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼, ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਿਰਤਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਪੂਰੇ ਰਹਿਣ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਆਯੁ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਅਕਥ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰੀ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ। ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਰਯ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਉੱਠੋ; ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ। ਜੀਵਨ, ਸਾਹ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰੋ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਜਾਤਵੇਦਸ ਲਈ ਸਮੀਧ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਵੇ। ਸਮੀਧ ਤੇ ਇੰਦਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਕੜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਮੀਧ ਬਣੋ। ਸਾਨੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ। ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਜਾਦੂਗਰ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਸੋ ਸੌ ਹੇਮੰਤ ਵੇਖੀਏ, ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੀਏ, ਜਾਗਦੇ ਰਹੀਏ, ਫਲਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਰਹੀਏ, ਪਾਲੇ ਜਾਈਏ, ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ, ਵਧਦੇ ਰਹੀਏ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੀਏ। ਬੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਅਣਬੰਨ੍ਹੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗਾ; ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੀਉਂ, ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੁ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਆਯੁ ਜੀਵਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਰਹੱਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਆਯੁ ਦੀ ਅਰਦਾਸ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਆਤਮਿਕ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਗਟਿ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਈ।