ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਉਪਜਿਆ। ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲੇ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦੇਵਤਾ ਖੜੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਧੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ—all ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਤੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰਹੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਅੱਗੇ, ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਆਵੇ। ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਅਗਨੀ ਸਾਡਾ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਸਵੇਰ ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਮਪੰਨਤਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੀਏ। ਹਰ ਸਵੇਰ ਅਗਨੀ ਸਾਡਾ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੌ ਜਮਿਆਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੋਂ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਾਂ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਨਪਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਸਭਾ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਰੱਖਿਆ। ਵੱਡੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰੁਖ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਚਲੀ, ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਦੁਖੀ ਹਿੱਸਾ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੰਢ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਹੈਂ, ਦੁਖੀ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ, ਖੁਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਅਸੁੰਦਰ ਸੁਪਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਜੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ, ਕੋੜੀ—all ਕੁਝ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ, ਹੇ ਯਮ ਦੀ ਹਥ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ, ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਾ ਵੇਖਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ, ਤੂੰ ਸੁਪਨੇ-ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ, ਸਰੀਰ-ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਜਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ, ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਾਰ ਲੈ। ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਾਲ ਭਰ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੁਣਣ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਆਪ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਸਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਅਸੀਂ ਸਾਹ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੋਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਾਹਕ ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਗਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਗੂ ਮਨੁੱਖ ਹਨ; ਚੌੜਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਕਵਚ ਸੀਓ। ਆਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਬਣਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਲੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ। ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਓ, ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਕੰਨ, ਮਨ ਨੂੰ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਉਲੰਘੇ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰੇ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਜਾਣੂ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸਾਹ ਮੇਰੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਮੇਂੂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਨਾ ਟੁੱਟਣ। ਮੇਰੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅਖੰਡ ਰਹਿਣ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਕਜੁੱਟ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਵੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਉਠ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ। ਆਯੁ, ਸਾਹ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਵਧਾ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਲਈ ਸਮਿੱਧ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਵੇ। ਸਮਿੱਧ ਅਤੇ ਇੰਧਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ। ਅਗਨੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੱਕੜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਅਗਨੀ; ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਹੀ ਸਮਿੱਧ ਬਣ। ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਅਚੇਤਕ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ। ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ, ਸੂਰਜ, ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜੋ ਦੈਤ, ਚਲਾਕ ਜਾਦੂਗਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਾਂਧਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।