ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਹੀ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਬਣਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਵੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਜੀਵ ਬਣਾਏ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਸਵਾਸ, ਤੇ ਨਾਮ—all ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਪ, ਉੱਚਤਾ, ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋ ਕੇ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਪਰਮਪਤਾ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ ਨੇ ਕੀਤੀ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਣੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਯਜੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਟਲ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਅਥਰਵਨ, ਇਹ ਲੋਕ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ—all ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨੇ ਥਾਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਤੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨਵਾਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰਹੇ; ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ। ਸਵੇਰ-ਸਵੇਰ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਸ਼ਾਮ-ਸ਼ਾਮ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਉਪਾਸਕ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੀਏ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਅਗਨੀ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਮ-ਸ਼ਾਮ ਚੰਗਾ ਮਨ ਮਿਲੇ; ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਉਪਾਸਕ, ਸੌ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ ਨਾ ਖਾਵਾਂ; ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਭਾ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਸਭਾ ਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਨਿੱਤ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਗਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਈ; ਉਸ ਨੀਂਦ ਨੂੰ, ਤੱਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਪਿਤਰ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਕਰੂੜ ਹਿੱਸਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੇ ਵੰਡਿਆ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੇ, ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਦੁਖੀ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਸ਼ ਦਿਲਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਹਿੱਸਾ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਖੁਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਰਜ਼ਾ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਅਪਰੀਤ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਜੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ, ਕੋੜੀ—all ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ, ਹੇ ਯਮ ਦੀ ਹਥ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਚਿੜ੍ਹ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾ ਵੇਖਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਸੁਪਨੇ-ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ, ਸਰੀਰ-ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਗਲੋਂ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਉਤਾਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਸਾਰੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੈਰੀ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿਓ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਸਵਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਸਾਨੂੰ ਸਵਾਸ ਮਿਲੇ, ਸਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦੇ; ਅਸੀਂ ਸਵਾਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਚਮਕ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਚਮਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਗਾਂਵਾਂ, ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਯਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰੀਏ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਹਿੱਲ ਬਣਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਗੂ ਮਨੁੱਖ ਹਨ; ਚੌੜੀ ਤੇ ਮੋਟੀ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਸੀਓ। ਅੱਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਬਣਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਚੰਗੇ ਬਣੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ। ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਬਣਾਓ, ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਕੰਨ, ਮਨ ਨੂੰ, ਅੱਖ ਨੂੰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰਥਕ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਰਿਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸਵਾਸ ਨੱਕ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨ ਕੰਨ ਵਿੱਚ। ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੰਦ ਨਾ ਟੁੱਟਣ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਗੁੱਥੀਆਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ, ਤਪ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।