ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਆਈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚਾਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵੰਡੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਮੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਅੱਖ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਪਕ ਸਾਹ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੀਜ। ਏ ਇੱਛਾ! ਮਹਾਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੱਲਾ। ਤੂੰ, ਇੱਛਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਦੋਸਤ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਲਲਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਇੱਛਾ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਮਾਂ, ਸੱਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਉਮਰ ਦੇ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸੂਝਵਾਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸਭ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਧੁਰ ਅਨੰਤ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਰਾ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਸਮਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਹੀਂ। ਸਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਸਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਨੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ; ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਜਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਨਾਂ। ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਾ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਬ੍ਰਹਮ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ। ਸਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਨੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ। ਆਤਮਜੀ ਕਸ਼ਯਪਾ ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਵੀ ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ; ਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਸਮਾਂ ਤੋਂ Ṛc ਅਤੇ Yajus ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਸਮਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੀਰਸ ਅਤੇ ਅਥਰਵਨ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਸਮਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਮਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਉਸ ਅਟੱਲ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਧਨ-ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵਾਂ। ਹਵਾ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਧਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੇ। ਧਨ-ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵਾਂ। ਸ਼ਾਮ ਸ਼ਾਮ, ਅਗਨੀ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਸਵੇਰ ਸਵੇਰ, ਚੰਗਾ ਮਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਬਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਪਾਸਕ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈਏ।