ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ “ਸ਼ਾਂਤਮਈ” ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਸਕਣ। ਹੇ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਅਜਾਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ! ਜਿਥੇ ਚੋਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਤ, ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਪਿਆਲੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਉਲਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ, ਕੁਆਰੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਸ਼ੂ-ਸੰਪਦਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਦੀਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਚੋਰ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਰਾਤ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾ ਆਉਣ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੰਨ-ਮੁਤਾਬਕ ਨਾ ਚਲਣ; ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ, ਹੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਹਰ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਟੰਢਾ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹਵਾ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਚੋਰ, ਪਸ਼ੂ ਚੋਰ, ਡਾਕੂ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਆ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਨੂਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ, ਤਾ ਕਿ ਸਵੇਰ ਸਾਡੀ ਰੋਜ਼ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਚਲਨਾ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਾਣ-ਊਰਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ।” ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਹੇ ਇੱਛਾ! ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੱਛਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤ; ਤੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਨਮਿਆ। ਇੱਛਾ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਵਨ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਂ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਸੱਤ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜ਼ਹੀਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਧੁਰਾ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦਹਕਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੰਮੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ। ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਜੰਮੇ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੰਗੀਰਸ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਮਾਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਚਾਰਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਤੀਰ ਧਨ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰਹੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਅੱਗ, ਘਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਸਵੇਰ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਨਤੀ ਕਰੀਏ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਅੱਗ, ਘਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਉਹ ਨਾ ਬਣਾਂ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸਭਾ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਜਾਪਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਉਭਰਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ, ਇੱਛਾ, ਸਮਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਉਤਪੱਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਚਲਚਲ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।