ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਰਾਤ! ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਰੈਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਗਾਈਦੇ ਹਾਂ।” ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਰਾਤ! ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਭਰਦਵਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਰਹੇ।” ਇਹ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਘੜੀ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ। “ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਤ! ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।” ਰਾਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੀਤੇ ਅਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਜਲਾਲਤਾ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗਤ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਤ! ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਢ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਸੁਖਦਾਇਕ! ਮੇਰੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡਦਾ ਹਾਂ।” ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਓਝਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਈਏ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ ਰਾਤ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਤ, ਸੁਭਾਗਣੀ ਹੈਂ, ਉਲਟਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਵੀ ਅੱਜ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਵਧਣ, ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। “ਹੇ ਰਾਤ! ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦੇ, ਭੇੜੀਏ ਦੀ ਚਾਲ ਆਖਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ।” ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਬਚਦਾ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਪਾਰ ਨਾ ਆ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵੇ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਚੋਰ, ਪਸ਼ੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਲੁੱਟੇਰੇ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। “ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਰਾਤ! ਅੱਜ ਜੋ ਧਨ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਤਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ, ਸਵੇਰ ਸਾਡਾ ਦਿਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ।” ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣ—ਸਭ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ।” “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈਂ।” ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ। “ਹੇ ਇੱਛਾ! ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਇੱਕੋ ਜਠਰ ਵਾਲੀ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇ।” ਤੂੰ, ਹੇ ਇੱਛਾ, ਬਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। “ਇੱਛਾ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਹੋਮ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਫਿਰ ਕਾਲ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। “ਕਾਲ, ਸੱਤ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ।” ਇਹ ਕਾਲ ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਧੁਰਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਕਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਕਾਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਓ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ। ਕਾਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਕਾਲ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਹ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਇਕੱਠਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਕਾਲ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਿਓ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਕਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਸਵੈ-ਭੂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਕਾਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਵੀ ਕਾਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਧਨ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।