ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਤ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚੀਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ-ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਅੱਠੀਅੱਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੱਤ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ। ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸੱਠੀਛੇ, ਦਯਾਵਾਨ ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਜਪੰਜ, ਜੇਤੂ ਰਾਤ ਦੇ ਚੁਆਲੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨਤੀਹ ਵੀ ਹਨ। ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਬਾਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਗਿਆਰਾਂ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ—ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ; ਨਾ ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭੇੜ-ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਜਮਾਵੇ। ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦੈਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਵੇ; ਚੋਰ ਦੂਰਲੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੱਸੀ ਉਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟੁਰ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ, ਬੇਅਸਰ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜੱਬਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਿਆਂ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਤ, ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈ, ਸੁਵੇਰ ਲਈ; ਸੁਵੇਰ ਸਾਡੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਦਿਨ ਲਈ—ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਰੇਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅੱਗੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉੱਤੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਘੀ ਨਾਲ ਚੁੰਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਰਦਵਾਜ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਚੁਸਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਵਿਤਾ ਦੇ, ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੀ, ਕਿਰਪਾਲੂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਹੈ, ਗੰਭੀਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਜਨਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਿਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਤਿੱਤਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਉਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਮੰਗਲਮਈ ਰਾਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਢ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਜਿੱਤ, ਹਰ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਅਨਿਦ੍ਰਾ ਵਾਲੀ—ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਓਸ ਪਿਆਲੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਉਲਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ, ਕੁੜੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਚਮਕਦਾਰ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਚੋਰ, ਪਾਪੀ, ਜਾਂ ਘਾਤਕ ਵੈਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ, ਉਹਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ گردਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਹੱਥ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ-ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ ਸੰਪ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ। ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਟਾਹਣਾ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਚੋਰ, ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਲੁੱਟੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਧਨ, ਹੇ ਦਯਾਲੁ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਰਾਤ, ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇ ਦੇ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵੰਡੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ; ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਮੇਰੀ ਨਿਕਾਸੀ ਸਾਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਮੇਰੀ ਵਿਖਰਦੀ ਸਾਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਿ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ; ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮਹਾਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਾਲੀ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ, ਇੱਛਾ, ਬਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈਂ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ; ਤੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਮੀਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੀ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਛਾ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲ ਵੱਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਸੋਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਕਾਲ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੁਆਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਲ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਧੁਰਾ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।