ਭਗਵਾਨ ਭਾਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ—ਸਾਡੀ ਸਾਸ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਚਾਸ ਲਈ, ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਉਰਜਾ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਰਦਾਨਾਂ ਲਈ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਅਣਬੰਧਿਆ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਅਣਬੰਧਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਣਬੰਧਿਆ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਅਣਬੰਧਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸੌ ਵਾਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੱਖ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਅਣਬੰਧਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਵਚੀ ਪਹਿਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ; ਅਣਬੰਧਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੀਂ—ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਆਪ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ; ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਘੀ ਨਾਲ ਚੋਪੜੀ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਈ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਮੰਗਲਮਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੁੱਧ-ਭਰਪੂਰ ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਵਿਤਰ ਤੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ; ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਹਨੇਰੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੂਰਲੇ ਪਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦਾ ਨਵਾਂ ਰੂਪ। ਜਦ ਰਾਤ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੂਰਲੇ ਪਾਰ ਤੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਰ ਤੱਕ। ਤੇਰੇ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਆਣਵੇ ਹਨ; ਅੱਠਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੱਤ ਵੀ ਹਨ। ਸਠਿਆਠ, ਪੰਜਪੰਜ, ਚੁਆਲੀ ਅਤੇ ਤੇਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਬਾਈ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਆਖਰੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਬਘਿਆੜ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਨਾ ਘੋੜਾ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦੈਤ ਅਸੀਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਵੇ। ਚੋਰ ਦੂਰਲੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰੱਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣੇ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦੇ, ਬਘਿਆੜ ਦੇ ਜੱਬਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦੇ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਤ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਲਈ ਘੇਰ ਲੈ; ਸਵੇਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਲਈ ਘੇਰ ਲਵੇ—ਹੇ ਰੋਸ਼ਨ ਰਾਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਡਦਾ, ਰੈਂਗਦਾ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੈ—ਸਭ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਰੋਸ਼ਨ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਉੱਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਘੀ-ਚੋਪੜੀ' ਹੈ; ਭਰਦਵਾਜ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਕਿਰਪਾਲੂ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਡੂੰਘੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਖੀ, ਚੰਗੀ ਜਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ। ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੀਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਤਿੰਦੂਏ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲਈ; ਉਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਮੰਗਲਮਈ ਰਾਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ, ਠੰਡ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਈਏ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਢੁੱਲਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ, ਕੁਆਰੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ, ਉਹਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ گردਨ ਤੇ ਸੀਸ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਹੱਥ ਨਾ ਫੜ ਸਕਣ; ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ; ਬਘਿਆੜ ਦੇ ਜੂਏ ਤੋੜ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਤੇਰੇ ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ, ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ। ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜੇ ਡੁੱਬ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚੋਰ, ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੁੱਟੇਰਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਨ, ਹੇ ਦਇਆਲੁ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ— (ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।