ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੜੀ ਆਦਰਯੋਗ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, “ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਉਸ ਨੇ ਵਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਵਰਨ, ਸਾਡੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਇਲਾਜੀ ਤੇਲ ਜਾਂ ਲੇਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਜਿਵੇਂ ਦੈਵੀ ਸਖ਼ਤੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿਵਣ। ਉਹ ਲੇਪ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹਰ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜਾਦੂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਾ ਕਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਚਾਹੇ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਬੁਰਾਈ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅੱਖ ਬਣ, ਸਾਡੀ ਸੁਣ।” ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਭ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਬੁਰਾਈ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇ। ਇਹ ਲੇਪ ਜਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਗ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਾਰਿਆ ਇਹ ਲੇਪ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਲੇਪ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੋਣ। ਹੇ ਯੋਗ੍ਯ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਰਹੁ; ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਨ। ਇੱਕ ਰਤਨ ਪਹਿਨ, ਇੱਕ ਬਣਾਵ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਪੀ; ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਸਾਨੂੰ ਚੌਥੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅੱਗੀ ਆਪਣੀ ਅੱਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਆਰੋਗਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਮਾ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਭਗਾ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਮਰੁਤ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਅਣਬੰਨ੍ਹੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਹੇ ਅਣਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੁ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਨਾ ਵਪਾਰੀ ਤੇਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਜਾਦੂਗਰ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਹਰੇਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸੌ ਵਾਰ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚ ਅੱਖ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖੀ; ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਾਰ ਪਹਿਨਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਬਣਿਆ; ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਤੇਨੂੰ ਲੈ ਚਲਣ; ਅਣਬੰਨ੍ਹਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਵਿਚ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਹ ਹਨ; ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਵੈਰੀ ਅੱਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੁ—ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਆਪ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਹ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਮੰਗਲਮਈ, ਆਨੰਦਮਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੁੱਧ-ਭਰਪੂਰ ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਵਧੀਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸਾਵਿਤਰ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰੇ; ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਪਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਹੁਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਰਾਤ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਰੂਪ; ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਸੀਮੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤੇਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀਮੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਏ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ—ਉਹ ਨੱਵੇਂ ਤੇ ਨੱਵੇਂ ਹਨ; ਅਠੱਤਰ ਅਤੇ ਅਠ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੱਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਹਨ। ਛਿਆਠ ਅਤੇ ਛੇ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀਏ, ਪੰਜਾਹ ਅਤੇ ਪੰਜ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਚਾਲੀ ਅਤੇ ਚਾਰ, ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਅਤੇ ਤਿੰਨ। ਬਾਈ ਅਤੇ ਦੋ, ਹੇ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਗਿਆਰਾਂ; ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਕੂ-ਚਾਹਵਾਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਾ ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਭੇੜੀਆ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਘੋੜੇ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਲਾ ਦੈਤ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਵੇ; ਚੋਰ ਦੂਰਲੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਰੱਸਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ, ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੂਜੇ ਰਾਹ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ, ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜੱਬ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚਲੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਰਹਿਣਾ—ਤੂੰ ਜਾਗਦੀ ਰਹੁ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਤ, ਮਾਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ; ਸਵੇਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਲਈ ਘੇਰ ਲਵੇ—ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਡਦਾ, ਰੇਂਗਦਾ, ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੋ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਘਿਉ ਲੱਗੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਭਰਦਵਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕੁਆਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰ ਅਤੇ ਭਗਾ ਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਦਇਆਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਡੂੰਘੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਜਨਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਧਨ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੀਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਤਿਦਲੇ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲਈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਬਣਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਮੰਗਲਮਈ ਰਾਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ, ਠੰਢ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਭਜਨ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇਲਾਜ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ।