ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਗੋਹਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਹਾਲੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ, ਇਹ ਗੋਹਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵਣ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ, ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਬਣ। ਵੈਰ ਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾ।” ਉਹ ਇਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਾਹ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਧਨ ਲਿਆ ਸਕੇ। ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਦਰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਲਾਭ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਆਸਰਾ ਦੇਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੂਰਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕੀਏ। ਸਾਡਾ ਵਪਾਰ ਤੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਧਨ ਨਾਲ ਉਹ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਗੋਂ ਵਧੇ। “ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਵਿਤਾ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਨ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ। “ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਵੰਸ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ।” ਉਹ ਅੱਗਨਿ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੂਰਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਅੱਗਨਿ, ਇੰਦ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਭਗ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਭਗ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਭਗ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ ਬਣ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਣ। “ਦਾਨੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।” “ਭਗ ਹੀ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਭਗ, ਤੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਬਣ।” ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵਨ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਭਗ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਗਣ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੀ ਉਤਾਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਹਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਹਲ ਦੀ ਜੁਤਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੋੜ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਵਾਨ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। “ਹਲ ਜੋੜੋ, ਜੋਤ ਲਗਾਓ, ਬੀਜ ਪਾਓ। ਹਲ, ਜੋਤ, ਹਲ ਦੀ ਫਾਲ ਤੇ ਜੂਥਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਨੇੜਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਅਨਾਜ ਦੇਣ।” ਹਲ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਲਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਤੇ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੂਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਫਾਲ ਤੇ ਕੋੜਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਮੌਸਮ ਚ ਵਾਧੂ ਫਲ ਦੇ।” ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਲਗਾਉਣ, ਮਜ਼ਦੂਰ ਜੂਥਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਣ। ਹਲ, ਜੋਤ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਪੌਦੇ, ਭੇਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਦੇਣ। ਜੂਥੇ, ਮਨੁੱਖ, ਹਲ—ਸਭ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ। ਪੱਟੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਕੋੜਾ ਉੱਚਾ ਰਹੇ। “ਹੇ ਹਲ ਤੇ ਜੋਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਜਿਹੜਾ ਦੁੱਧ ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਇਸ ਖੇਤ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿਓ।” “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਬਣ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ।” “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਇੱਕ ਜੜੀਬੂਟੀ ਖੋਦਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। “ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਉਤਤਾਨਪਰਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਣੀ ਹੋਈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਬਣਾ।” “ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਹੈ। ਆਓ, ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਕਿਸੇ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਭੇਜੀਏ।” “ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਂ, ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਚੀ; ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ। ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।” “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰਾਜ-ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਤੇਜ ਹੋਣ, ਮੇਰੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਯੌਨ ਤਾਕਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।” “ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੱਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵਾਂ। ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” “ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ, ਅਸੀਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ।” “ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਸੱਤਾ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਤਾਕਤ ਅਯੌਨ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।” “ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਣਕਾਰ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤੂਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਵੱਖ ਵੱਖ ਉੱਡੇ, ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।” “ਚਲੋ, ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਤੀਰ ਤੇਜ਼, ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਥਿਆਰ ਮਾਰਕ ਹੋਣ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਾਹੋ।” “ਹੇ ਤੀਰ, ਰਿਹਾਈ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਡਾਹੋ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਉਮੀਦਾਂ ਤੇ ਕਾਮਨਾਵਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਾਜਸੱਤਾ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ, ਸੁੱਖ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ।